Bastako -λoγιο

Εκ του ασφαλούς - 2

2008-03-05T18:51:00.003+02:00

(αναρτήθηκε στις 31/1/08, στο Αβασάνιστο Τσίρκο)

Για τη δράση εκ του ασφαλούς (αντίσταση και πάλη από τον υπολογιστή του γραφείου μας, με το θερμοστάτη καρφωμένο σταθερά στους είκοσι βαθμούς -περισσότερο φωνάζει κι η GreenPeace- , και ναι ρε πούστη, πολύ κίνηση και σήμερα) τα είχαμε γράψει και παλιότερα: εμείς βρίσκαμε τη σωστή ερμηνεία αγγλικών λέξεων, και τα καημένα τα μαυράκια χόρταιναν ρύζι. Και μαθαίνουμε και διασκεδάζουμε...

Αυτή τη φορά, όλα τα παιδάκια θα αντιδράσουμε στο εξής (loumba φτύσε τη τσίχλα και σταμάτα να μιλάς με το mezcal. Eγώ τα ξέρω, για σας τα λέω...):

Ο Καμπάξ ( ή Κάμπαξ) είναι ένας 23χρονος φοιτητής δημοσιογραφίας ο οποίος χαζεύοντας στο δίκτυο, βρήκε μια έκθεση σύμφωνα με την οποία η (θεμελιωμένη θεωρητικά στο Κοράνι) καταπίεση που δέχονται οι γυναίκες στο Ισλάμ στηρίζεται σε λάθος ερμηνεία των λόγων του Μωάμεθ. Αποφάσισε να τυπώσει το εν λόγω δημοσίευμα σε μερικά αντίτυπα και να το μοιράσει σε συμφοιτητές και καθηγητές του, με σκοπό να ξεκινήσει μια κουβέντα (debate, γιου νόου…).

Η μαλακία είναι ότι το πανεπιστήμιο του Καμπάξ είναι στο Αφγανιστάν. Όχι βέβαια στο Αφγανιστάν των οπισθοδρομικών Ταλιμπάν, αλλά στο Αφγανιστάν μιας προοδευτικής (χα!) φιλοδυτικής (χαχα!) κυβέρνησης (μπουχαχα!) που μετράει πλέον έξη έτη στην εξουσία (φοβερό ρε παιδί μου, πως περνάνε έτσι τα χρόνια).

Για να μην τα πολυλογώ (έχω να τελειώσω κι αυτό το ρημάδι το διδακτορικό) ο Καμπάξ καταδικάσθηκε σε θάνατο.

Τώρα, τι κάνουμε εμείς: Η διαδικασία είναι απλή: παίρνεις το ποντικάκι σου, κάνεις κλικ στο site της φανταστικής Independent (αν ξέρεις αγγλικά κι έχεις όρεξη, μπορείς να διαβάσεις κι άλλες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες) και βάζεις τα στοιχεία σου (όνομα, mail και χώρα). Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει το ΥΠ.ΕΞ της Μ. Βρετανίας. Εμείς είπαμε, επί του καναπέως…

To Sir with Love (στον κύριο μας με αγάπη)

2008-03-05T18:46:00.003+02:00

ή ο δάσκαλος κι ο δασκαλάκος

Προσοχή: ΚΑΙ αυτό το κείμενο διέπεται από μηδενιστικές τάσεις!

(αναρτήθηκε στις 29/1/08, στο Αβασάνιστο Τσίρκο)

Έχω (ξε)μείνει πολλά χρόνια στα πανεπιστήμια. Περισσότερα από όσα έπρεπε. Περισσότερα από όσα περίμενα. Και κυρίως περισσότερα από όσα τελικά μπορώ να αντέξω. Τώρα προσπαθώ να φύγω τρέχοντας και δε τα καταφέρνω, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Παρά τα σαρακοφαγωμένα στο ακαδημαϊκό άσυλο νιάτα μου, δεν είχα τη τύχη να συναντήσω καλούς δασκάλους. Βρήκα ανθρώπους που διεκπεραίωναν τη διδαχθείσα ύλη με βάση τον οδηγό σπουδών με νοοτροπία δημοσίου υπαλλήλου (με την κακή έννοια), μίσησα εγωπαθείς καθηγητές έδρας, αηδίασα με κυνηγούς ερευνητικών προγραμμάτων (όπως λέμε κεφαλών), κορόιδεψα αμερικανοθρεμμένους μαμόθρεφτους...
Έβρισα (όχι μπροστά τους, αλλά σε πολιτικές συζητήσεις μεταξύ κάνναβης και αλκοόλης) οσφυοκάμπτες βοηθούς-επιστάτες, εξοργίστηκα με υπέρ-επιστήμονες που ξέρουν τα πάντα γύρω από το (ολοένα και στενότερο) επιστημονικό τους πεδίο και απολύτως τίποτα για τη ζωή εκεί έξω (εκτός συνθηκών εργαστηρίου) …
Όπου με έπαιρνε συγκρούσθηκα. Εκ του ασφαλούς βέβαια, θα πουν κάποιοι. Όπως πάντα άλλωστε, θα παραδεχθώ. Κάποιοι άλλοι δεν έκαναν ούτε καν αυτό…
----------------------------

Οι περισσότεροι
μπαίνανε στο αμφιθέατρο, πετάγανε κάτι στο πίνακα ή στο προτζέκτορα (και στο μυαλό μου) και φεύγανε. Μετά έμπαινε ο επόμενος. Πέταγε κι εκείνος τα δικά του και μετά έφευγε. Μια κατάσταση που προσωπικά μου θύμιζε οίκο ανοχής. Μόνο που στο συγκεκριμένο οίκο η πουτάνα δε πληρώνεται. Τα λεφτά τα παίρνει αυτός που γαμάει. Που γαμάει και μετά φεύγει. Και στη πουτάνα βέβαια κάτι μένει. Σκόρπια κομμάτια από όλα αυτά που πέταξαν τόσοι άλλοι. Το ερώτημα, όπως έλεγε κι ένας (παλιό)φιλος, είναι: Αξίζει σαν επένδυση; Η δική μου απάντηση είναι: όχι, σε καμία περίπτωση.
-----------------------------

Τους περισσότερους
θα τους χαρακτήριζα από μαλάκες έως αδιάφορους. Αρκετοί είναι καθάρματα. Κάποιοι άλλοι συμπαθητικοί. Δάσκαλοι όμως δεν είναι. Και τι είναι ρε συ bastaka o δάσκαλος; Ας καταφύγω ακόμα μια φορά στον αγαπημένο μου Μπαμπινιώτη (ο οποίος σαν πρύτανης είναι αντιδραστικός μαλάκας, αλλά και αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Γράφει λοιπόν ο λεξικογράφος:
Δάσκαλος: πρόσωπο που διδάσκει επαγγελματικά, που έχει ως επάγγελμα τη διδασκαλία. Αυτή είναι η πρώτη ερμηνεία. Συνολικά έχει τέσσερεις. Η τρίτη αναφέρει πως:
Δάσκαλος: αυτός που καθοδηγεί και διδάσκει. Έχει και παράδειγμα: Ο Σωκράτης υπήρξε δάσκαλος του Αλκιβιάδη. Ώπα, νομίζω ότι το βρήκαμε. Αυτό είναι ο δάσκαλος. Ο Μπαμπινιώτης βοηθάει κι άλλο. Λίγο πιο πάνω έχει το λήμμα του δασκαλάκου:
Δασκαλάκος: ο δάσκαλος χωρίς σημαντικές γνώσεις και ικανότητες.

Δασκαλάκους συνάντησα πολλούς. Δασκάλους όμως όχι. Εξαίρεση αποτελεί ο Δ.
----------------------

Πριν πολλά πολλά χρόνια...
Ο Δ. διδάσκει εργονομία. Εξετάσεις. Στη κόλλα με τα θέματα μεταξύ άλλων υπάρχει μια εικόνα: μια τσαγιέρα όπου τόσο το χερούλι, όσο και η έξοδος του υγρού βρίσκονται στην ίδια πλευρά της κανάτας. Από κάτω μόνο μια λέξη: Σχολιάστε. Ερώτηση φοιτητή: πόσο πιάνει το κάθε θέμα; …
-----------------------

Πριν πολλά χρόνια...
Στο καφενείο του κυρ-Αντρέα. Ο Δ. τελειώνει το πέμπτο ουίσκι (εγώ είμαι ακόμα στο τρίτο ούζο) όταν μου μιλάει για τα δύο Έψιλον.
- Τα δύο Ε είναι τα μοναδικά πράγματα που αξίζουν στη ζωή, λέει με μάτια που λάμπουν.
- Τα δύο Ε είναι ο Έρωτας και η Εξέγερση, εξηγεί.
- Κι εσύ μαλάκα έρπεις σαν το σάλιαγκα, σπεύδει να με γειώσει, αδυνατώντας να σταματήσει την (πάντα καλοπροαίρετη) κριτική στο πρόσωπο μου.
Εγώ συμφώνησα γρήγορα, αλλά ως γνήσιος αντιδραστικός τον προέτρεψα να τα ιεραρχήσουμε: έρωτας ή εξέγερση; Δε θυμάμαι που καταλήξαμε (αν τελικά καταφέραμε να καταλήξουμε κάπου). Ήπιαμε πάντως αρκετά. Ήταν η νύχτα που με τσάκωσαν οι τροχαίοι με τις ξυδοφυσούνες. Ευτυχώς ήταν το παλιό καθεστώς με τα χαμηλότερα όρια και δεν είχε δικαστήριο. Αλλά και στο δικαστήριο θα ερχόταν…
---------------------

Πριν κάποια χρόνια...
Αίθουσα δικαστηρίου. Δικάζονται φοιτητές για επεισόδια. Κάποιοι από αυτούς για κακούργημα. Η αίθουσα γεμάτη αστυνομία και ασφαλίτες. Φοιτητές (όσοι δε διώκονται) και γονείς είναι περιορισμένοι στο πίσω μέρος. Ο Δ. καταθέτει ως μάρτυρας υπεράσπισης και εξηγεί στο πρόεδρο γιατί η δίωξη είναι πολιτική και όχι ποινική. Δε θυμάμαι τη στιχομυθία, αλλά μετά από κάποιες ερωταπαντήσεις ο Δ. καταδεικνύει το στημένο της υπόθεσης. Αν δε κάνω λάθος στο δικαστήριο ήταν ένας από τους δύο (βάλε τρεις, που δε νομίζω δηλαδή…) πανεπιστημιακούς που κατέθεσαν. Κανείς συνάδελφος (sic) τους δεν παραβρέθηκε. Η ακαδημαϊκή έρευνα δεν έμεινε πίσω…
----------------------

Γενικά...
Ο Δ. είναι ευγενής. Σε όλους (και κυρίως στους φοιτητές στο μάθημα) απευθύνεται στον πληθυντικό. Αφού παρουσιάσει αντικρουόμενες απόψεις και διαφορετικές προσεγγίσεις καταλήγει στη προσφιλή του έκφραση: δε παίρνω θέση, εσείς τι νομίζετε; Ακολουθεί διάλογος. Χωρίς αμφιβολία βοηθάει και το αντικείμενο του μαθήματος (βιομηχανική κοινωνιολογία).
----------------------

Πάνε δυο-τρία χρόνια...
Για ασήμαντη αφορμή (του είπε να περιμένει μισό λεπτό έως ότου τελειώσει ένα τηλεφώνημα) ο πολύς, νευρικός, διαπλεκόμενος, πρωθυπουργικός σύμβουλος και πρόεδρος του τμήματος απειλεί το Δ. κραυγάζοντας ότι θα τον πάει στη Σύγκλητο. Θα μου κλάσεις τ’αρχίδια, του απαντάει εκείνος. Όπως κι έγινε…
----------------------

Πρόσφατα...
Ο Δ. έχει πάρει σύνταξη. Έτσι κι αλλιώς τα τελευταία χρόνια είχε κουρασθεί/βαρεθεί/αποτραβηχθεί και όσον αφορά τη διδασκαλεία ήταν ανενεργός. Ερχόταν στο γραφείο μια φορά τη βδομάδα. Συμμάζευε λίγο τη (μεγάλη κι ενδιαφέρουσα) βιβλιοθήκη του, με κορόιδευε και μετά έφευγε. Μου άφηνε στα γραφείο ιδιόχειρα ακατάληπτα ραβασάκια (λα λα το λα λα κη), γνωμικά με ψιλές και δασείες (από την εξουσία της επιστήμης, στην επιστήμη της εξουσίας) και φωτοτυπίες από γαλλικά στριπάκια. Κάθε μα κάθε φορά, μου έλεγε να πάμε για ούζα. Τις περισσότερες φορές απαντούσα αρνητικά. Έχω δουλειά, του έλεγα και τον συνόδευα μέχρι τη στάση του λεωφορείου. Μετά επέστρεφα στο γραφειάκι μου και χάζευα στο δίκτυο. Γαμώ…
---------------------

Τώρα πια...
Το μάθημα της βιομηχανικής κοινωνιολογίας έχει πλέον καταργηθεί. Αναφερόμαστε άλλωστε σε σχολή Πολυτεχνείου. Όπου να’ναι θα αντικατασταθεί από εκείνο της καινοτομίας και σχεδιασμού νέου προϊόντος. Θα έρθει κάποιος με σπουδές στο εξωτερικό. Αλλιώς δεν τον παίρνουμε…
----------------------

Μια στο τόσο
βρισκόμαστε και κάθε φορά, η συνάντηση μας ξεκινά με τον ίδιο τρόπο:
- Γεια σου δάσκαλε, τον καλησπερίζω προσθέτοντας σκόπιμα στον χαιρετισμό μου έναν τίτλο που ουδέποτε διεκδίκησε και που ξέρω καλά ότι τον ενοχλεί…
- Καλώς τ’αρχίδια μας τα δυο, μου ανταποδίδει κι εκείνος το πείραγμα με γνήσια αγάπη.
Μετά καθόμαστε στη μπάρα. Πάντα στη μπάρα. Κότες είμαστε ή θα παίξουμε χαρτιά; ήταν η ερώτηση που μου έθεσε όταν πριν πολλά χρόνια του έδειξα ένα τραπέζι. Ο Δ. στη τρυφερή ηλικία των 20 χρόνων, μου απέδειξε επιστημονικά ότι βρίσκεσαι σε άλλο μαγαζί όταν παλουκώνεσαι στα τραπέζ(ακ)ια και σε άλλο όταν κάθεσαι στη μπάρα.
----------------------

Στη μπάρα λοιπόν...
Ιστορία, κινηματογράφος, φιλοσοφία, γκόμενες, αθλητικά, λογοτεχνία, πάλι γκόμενες, πολιτική, κι άλλη λογοτεχνία, κινήματα, παραπολιτικά περασμένων δεκαετιών … Η σχολή της Φρανκφούρτης, η κομμούνα του 1871, το ρεμπετάδικο στη πλατεία Βουδ, το κολόμπαρο που ανοίγει το ξημέρωμα, η ψησταριά που σερβίρει γύρο Μεγάλη Εβδομάδα, μια σάουνα στη Φιλανδία, ένα τραίνο για το Βερολίνο… Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Παρίσι, Ελβετία… Τόποι και χρόνοι μπερδεύονται γλυκά. Ο Ρεμπώ, ο Κοροβέσης, ο Φελίνι, ο Κώστας ο πρεζάκιας, ο Αλτουσέρ, ο Τσιτσάνης, ο Μοράλες, η Μανιάνι, ο Μπρασένς, ο τάδε από εκείνη τη πρωτοβουλία, ο Καζαντζίδης, ο Μπανιάς, ο Αστερίξ, ο Σαββόπουλος (πριν τα Τραπεζάκια Έξω)… Όλοι αυτοί μαζί και χώρια, κάνουν παρέλαση μπροστά σου.
---------------------

Στη παρέλαση
αν θες συμμετέχεις κι εσύ με κάθε είδους προβληματισμό σου. Συχνά θα ακούσεις κάτι διαφορετικό από τη κλισαδούρα που θα έχεις στο σκατοκέφαλο σου ή θα έχουν ξεφουρνίσει τα σκατοκέφαλα των φίλων σου. Αλλά να θυμάσαι πως ότι ειπωθεί, εκείνος θα το θυμάται. Ακόμα κι αν δεν είσαι ο Φόιερμπαχ. Ακόμα κι αν ήταν μια πίπα. Εσύ δεν είχες πει τότε πως(…), θα τον ακούσεις να σου λέει, αρκετά χρόνια αργότερα σε κάποια άλλη μπάρα. Εσύ βέβαια δε θα το θυμάσαι...
--------------------

Αν κάποια νύχτα
βρεθείτε στη πόλη και πάρετε σβάρνα τα σωστά μπαράκια, μπορεί και να τον πετύχετε. Θα δείτε στη μπάρα μια ψηλή φιγούρα με γκρίζα μαλλιά, γκρίζα μούσια, κοκάλινα γυαλιά και πουκάμισο έξω από το παντελόνι. Μη διστάσετε: κεράστε τον ένα Jameson και το υπόλοιπο της νύχτας θα κυλίσει όμορφα. Διόλου απίθανο, να σας πιάσει και το ξημέρωμα. Προς θεού όμως, μην τον αποκαλέσετε δάσκαλο. Και μην επιμείνετε να τον πάτε σπίτι με το αυτοκίνητο: του αρέσει να γυρνά με τα πόδια…

(στο Δ. που με είχε προειδοποιήσει κι εγώ δεν τον άκουσα.
Δυστυχώς είχε δίκιο…)

ΥΓ1. Ο Μπαμπινιώτης στο λήμμα δάσκαλος έχει συμπεριλάβει και την εξής παροιμία: Μ’όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις. Τραγικό…

ΥΓ2. Το ‘to Sir with love’ είναι ταινία. (Όπως άλλωστε και η Μέρα της Μαρμότας…)

Εργένικος (Υπερ)ρεαλισμός – Μέρος Α

2008-01-29T17:41:00.000+02:00

(αναρτήθηκε στις 22/1/08, στο Αβασάνιστο Τσίρκο)

Κάπου το είχε διαβάσει, αλλά δε θυμόταν που. Ο ψύκτης νερού σε χώρους εργασίας, έγραφε ο μαχόμενος Δημοσιογράφος, αποτελεί το μπαρ του 21ου αιώνα. Το άρθρο αναφερόταν στο -προβληματικό για πολύ κόσμο- ζήτημα της κοινωνικοποίησης.

- Και αν η κοινωνικοποίηση είναι το γενικό πρόβλημα, το ειδικό είναι η αναζήτηση ερωτικού συντρόφου. Για μια νύχτα, για ένα σαββατοκύριακο, για μια βδομάδα… Για όσο τελοσπάντων κρατήσει , πρόθεσε ο Αλέξης στο φίλο του.
- Με προσέχεις ρε μαλάκα, τι κάνεις; αναρωτήθηκε ο Αλέξης καθώς ο άλλος δεν αντιδρούσε.
- Kαι άσε επιτέλους τα γαμημένα τα φιστίκια, του έβαλε τις φωνές, προσπαθώντας να τον επαναφέρει στη κουβέντα.

Ο άλλος τα άφησε. Έγλυψε τα αλατισμένα δάχτυλα του και τοποθετήθηκε:
- Δηλαδή, αυτά τα τρεντοπεριοδικά βρήκαν πάλι τη λύση. Τη λύση σε ένα πρόβλημα που -εν μέρει τουλάχιστον- αυτά δημιούργησαν.
- Ε, είσαι μαλάκας, του απάντησε ο Αλέξης.
- ΟΚ, είμαι μαλάκας, συμφώνησε κι ο άλλος και επέστρεψε στα φιστίκια του.

Η κουβέντα κάηκε. Ακολούθησαν αρκετά ποτά και τρία μπολ φιστίκια. Ποτά και φιστίκια συνοδεύτηκαν από σχόλια για το αβυσσαλέο ντεκολτέ της μπαργούμαν κι από έντονα βλέμματα σε δυο τύπισσες στην άλλη άκρη της μπάρας. Η μία - ο άλλος τη χαρακτήρισε ασχημούλα - τους χαμογελούσε. Η άλλη πάλι όχι. Ήταν άλλωστε αρκετά απασχολημένη με το να ανοιγοκλείνει το πορτάκι ενός μικροσκοπικού κινητού και να πληκτρολογεί. Έδειχνε να δυσκολεύεται καθώς τα μακριά κόκκινα νύχια της δε τη βοηθούσαν καθόλου στους απαραίτητους ελιγμούς.
- Καλά, η γκόμενα έχει φάει μεγάλο πακέτο, παρατήρησε ο άλλος.
- Δε τη κάνουμε, ρώτησε ρητορικά ο Αλέξης και έκανε νόημα στο εργαζόμενο στήθος που χτυπούσε ηδονικά ζάχαρη και φύλλα μέντας για ένα ακόμα μοχίτο.
- Τριανταοχτώ ευρώ ήταν η ετυμηγορία του στήθους. Τα τελευταία ήταν από μένα, πρόσθεσε με επαγγελματικό νάζι.

Απέναντι η ασχημούλα μιλούσε με έναν τύπο που είχε κάνει την προσωπική του υπέρβαση και πήγε να της μιλήσει. Κάτι έλεγαν για την ανυπόφορη ζέστη που κάνει το καλοκαίρι στο Μαρόκο. Η φίλη της είχε εγκαταλήψει τα μηνύματα και επικοινωνούσε πλέον σε real time:
- Αν δεν έρθεις σε μισή ώρα, μη ξαναπάρεις τηλέφωνο, δήλωσε με ύφος. Με το άλλο χέρι ανακάτευε νευρικά ένα πολύχρωμο κοκτέιλ. Νευρικά κουνιόταν και η ασημένια καρδούλα που κρέμονταν από το κινητό της.

Ο Αλέξης κι ο άλλος άφησαν στη μπάρα από ένα χαρτονόμισμα των είκοσι ευρώ, μάζεψαν τσιγάρα, κινητά και κλειδιά αυτοκινήτου και βγήκαν έξω.
- Άντε τα λέμε, είπε ο Αλέξης κηρύσσοντας και επίσημα το τέλος της βραδιάς.
- Μμμ, μούγκρισε ο άλλος.

Πήραν το δρόμο για το σπίτι. Ο καθένας μόνος του. Κανείς τους δε νύσταζε. Ακόμα μια νύχτα. Σαν τη χθεσινή, τη προχθεσινή, ή εκείνη της προηγούμενης εβδομάδας… Η νύχτα της μαρμότας.
-------------------

Την Άννα τη γνώρισε δυο μέρες μετά. Στο ψύκτη του δευτέρου ορόφου. Του τη σύστησε ένας μαλάκας από το τμήμα πωλήσεων. Μετά τις συστάσεις, ο μαλάκας πήρε τη μπορντό γραβάτα και το επενδεδυμένο με Bluetooth αυτί του κι έφυγε. Η Άννα έκατσε. Αμηχανία. Ο Αλέξης έβαλε ένα ποτήρι νερό ακόμη. Να μπω στον κόπο ή να μη μπω, αναρωτήθηκε. Τελικά μπήκε. Ταινίες, μπαράκια, εκδρομούλες, νησάκια. Το μεγάλο τσουβάλι με τα κλισέ αυτή τη φορά άδειασε απελπιστικά γρήγορα. Ήταν ξεκάθαρο: αυτοί που μόλις ξεδίψασαν δεν είχαν κανένα κοινό σημείο. Καμία τύχη, σκέφτηκε ο Αλέξης που είχε ήδη πιει τέσσερα ποτήρια νερό. Δεν άντεξε άλλο.
- Πρέπει να φύγω, θα τα πούμε, είπε γρήγορα κι έφυγε χωρίς να την κοιτάξει στα μάτια.

Επέστρεψε στο γραφείο για να τελειώσει τα σχέδια. Η προθεσμία ήταν μέχρι αύριο το μεσημέρι. Μετακίνησε το ποντίκι. Η προφύλαξη οθόνης αποχώρησε, αποκαλύπτοντας του διάφορα ανοιχτά παράθυρα. Σε ένα από αυτά, είδε ότι ο άλλος ήταν on-line. Έπρεπε να του τα πει. Μπορεί να ήταν λίγο απότομος, αλλά τουλάχιστον δεν έστελνε όλα αυτά τα ηλίθια κίτρινα προσωπάκια που αντιστοιχούσαν σε συγκεκριμένα συναισθήματα. Αμερικλανιές, τα αποκαλούσε ο άλλος. Ο Αλέξης τα έλεγε απλά μπαρμπαδελάκια.
-------------------------
- Έπρεπε να ζητήσεις το κινητό, έγραψε ο άλλος στο MSN. Ή έστω το mail.
- …
- Δηλαδή τι, επειδή δε κάνει ελεύθερο κάμπινγκ;
- …
- Αφού ρε βλαμένε, σου αρέσει.

Ο βλαμένος βγήκε από το chat. Δοκίμασε τη τύχη του σε κάτι απλούστερο: επέστρεψε στο παράθυρο με το σχεδιαστικό πρόγραμμα.
-----------------------

Ο άλλος είχε δίκιο. Η Άννα του άρεσε του Αλέξη. Παρόλα αυτά, την έβρισκε ζώο. Με το χαρακτηρισμό αυτό αναφερόταν σε γυναίκες που σύχναζαν στα συγκεκριμένα μέρη, άκουγαν αντίστοιχες μουσικές κλπ. Τα πρωινά όμως μόλις ξυπνούσε - αλλά και τα βράδια πριν κοιμηθεί - σκεφτόταν άλλα: το στήθος της, τα μακριά της πόδια… Δυο κορμιά και άφθονο σπέρμα.
Η φαντασίωση γρήγορα προχώρησε. Ο εγκέφαλος του σε έναν παροξυσμό ερωτικής διέγερσης δημιουργούσε ασταμάτητα εικόνες: του αποκάλυψε τον τρόπο που έβγαζε το φόρεμα της, του υπέδειξε την αγαπημένη της ερωτική στάση, του φανέρωσε τις λέξεις που την ερέθιζαν. Σύντομα εγκατέλειψαν το κρεβάτι κι έκαναν έρωτα σε όλο το σπίτι. Στο πάγκο της κουζίνας, δίπλα στην άσπρη πλαστική πιατοθήκη με τα ποτήρια να κουδουνίζουν, στο σκοτεινό διάδρομο, όπου αυτός ήταν καθισμένος στο παλιό σκαμπό που έτριζε κι εκείνη ανεβοκατέβαινε επάνω του με τα δυο της χέρια απλωμένα ψηλά να σφίγγουν τη κρεμάστρα για τα μπουφάν. Έκαναν σεξ στο γραφείο όπου η Άννα τελειώνοντας έριξε το...

Ο Αλέξης αυνανιζόταν πλέον ασταμάτητα. Το πότε ακριβώς η φαντασίωση του μετατράπηκε σε εμμονή δεν το κατάλαβε. Φρίκαρε όμως όταν συνειδητοποίησε ότι είχε συνάψει μαζί της μια σχέση αυστηρά μονογαμική. Τουλάχιστον όσον αφορά την καθημερινή του αυτοϊκανοποίηση. Έπρεπε οπωσδήποτε να το συζητήσει με κάποιον. Τηλεφώνησε στον άλλο. Του είπε ότι ήταν επείγον κι έδωσαν ραντεβού σε μισή ώρα.
-----------------------

- Έτσι που λες, περιέγραψε εν συντομία το χάλι του.
- … (σιγή)
- Το χειρότερο είναι ότι χθες που τη πέτυχα έξω από το ασανσέρ, έκανα ότι δεν την είδα. Και ξέρεις γιατί; Κρατούσε ένα ηλίθιο κουτσομπολίστικο περιοδικό και ξενέρωσα.
- … (σιγή)
- Και τώρα τι κάνουμε;
- … (σιγή συνοδευόμενη από επέλαση σε μπολ με φιστίκια)
------------------------------

Επέστρεψε σπίτι. Το έκαναν στο μπάνιο, όπου η Άννα πεσμένη στα γόνατα (είχαν σκορπίσει στα κρύα πλακάκια πετσέτες και άπλυτα σεντόνια) κρατιόταν από τη βρύση της μπανιέρας, ενώ εκείνος πίσω της, τη σφυροκοπούσε ανελέητα.
- Πιο δυνατά, τον προέτρεψε.

(συνεχίζεται…)

Το τραγικό αλμανάκ (μέρος Β)

2008-01-10T15:52:00.000+02:00

(αναρτήθηκε στις 20/12/07, στο Τραγικό Ιστολόγιο)

Όπως και το μέρος Α, απευθύνεται αποκλειστικά σε τακτικούς αναγνώστες τους τραγικού ιστολογίου (ΤΙ). Για οποιονδήποτε άλλον, δε παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον.

Περιέχει όλες τις απαντήσεις σχετικά με το κισμέτ του τραγικού ιστολογίου (ΤΙ), του πεφωτισμένου ιδρυτού αλλά και των ταπεινών μελών του. Προσοχή: να αποφεύγεται η ανάγνωση από άτομα που τελούν υπό κατάσταση μέθης.

Ιούλιος: Το ΤΙ γιγαντώνεται αφού τα κέρδη που καταγράφονται από τον εκδοτικό οίκο και τη δισκογραφική εταιρία ξεπερνούν κάθε προσδοκία. Οι Μίλαν Κούντερα και Νίκος Καρβέλας επιζητούν στενή συνεργασία με τον εκκολαπτόμενο κολοσσό αλλά εισπράττουν ομόφωνα αρνητικές απαντήσεις από το ΔΣ. Σε μία επεισοδιακή συνέλευση του TI ο tragedian, υπέρμαχος της σκληρής γραμμής και του επιθετικού μάρκετινγκ, παρουσιάζει το σχέδιό του για την ίδρυση του TIG (Tragedian Investment Group). Με πλήρη μυστικότητα, ο νεοσύστατος όμιλος εξαγοράζει το Σαράφη στα Τρίκαλα, το 60% των μετοχών της GOOGLE, τρεις χασαποταβέρνες στα Βλάχικα, ενώ αποκτά και το στρατηγικό management καφενείου στη πλατεία Όλγας. Ο tragedian καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση στη λίστα των δισεκατομμυριούχων του περιοδικού Forbes.

Αύγουστος: Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου διακρίνεται ο γιος του Bach, ο oποίος σε ηλικία δεκατεσσάρων μηνών κερδίζει δυο χρυσά (100 & 200 μ ελεύθερο), ένα αργυρό (400 πεταλούδα) και ένα χάλκινο (7.5μ με μπρατσάκια). Στους τρελούς πανηγυρισμούς που ακολουθούν τη στέψη, ο Σαλονίκης (που συμμετέχει στην αποστολή ως γυμναστής του μικρού) πείθει τον αμέμπτου ηθικής πατέρα του Ολυμπιονίκη και τελικά πάνε όλοι μαζί στις πουτάνες. Το σεξουαλικό ντελίριο συνεχίζεται στη Νότια και ΝοτιοΑνατολική Ασία (Μακάο, Ταϊλάνδη κλπ). Τα ξένα κέντρα βρίσκουν την ευκαιρία και χτυπάνε τον tragedian κατηγορώντας τον για εγκέφαλο διεθνούς κυκλώματος παιδικής πορνείας. Η τραγική αυτοκρατορία, για μια ακόμη φορά γκρεμίζεται.

Σεπτέμβρης: Το ξεκίνημα του νέου ακαδημαϊκού, σχολικού και τηλεοπτικού έτος βρίσκει και φέτος κάθε κατεργάρη στο πάγκο του. Ειδικά οι κατεργαραίοι του ΤΙ έχουν καβατζωθεί στους καλύτερους πάγκους. Πρώτος και καλύτερος ο apostolo, ο οποίος είναι ο βασικός σχολιαστής στο δελτίο ειδήσεων του Mega Channel (έφαγε τη θέση του Πρετεντέρη, ο οποίος πλέον απασχολείται γράφοντας επί χρήμασι σχόλια στο ΤΙ). Δυστυχώς πριν ολοκληρωθεί η πρώτη εβδομάδα, ανακύπτουν βαρύτατες πολιτικές διαφωνίες με το ρακούν , αφού το έρμο το ζωντανό αφαιρεί το φίμωτρο και του τη βγαίνει από τα αριστερά. Το συμπαθές τετράποδο που θέλει να βγει από τη σκιά, μετακομίζει στον 902 και ξεκινάει δικές του εκπομπές με τη Λιάνα Κανέλη (έχοντας διδαχθεί όμως από τα λάθη του πρώην αφεντικού του, την έχει περιορισμένη με σιδερένιο πνίχτη). O forns σχεδιάζει τα πρωτοσέλιδα της New York Times και του TIVO, ενώ ο Μαέβιους έχει εκλεγεί (με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ) αντιδήμαρχος στη Βέροια.

Η KKambe έχει πιάσει γκόμενο έναν ανώνυμο, ο οποίος κάθε βράδυ τιγκάρει το καυστήρα θέρμανσης με μαρίδες (όχι άλλο πετρέλαιο μωρέ, όχι άλλο πετρέλαιο). Όταν ο gathana μαθαίνει ποιος του τρώει τα μπουρεκάκια, παρατάει το partygirl και τις ολονύχτιες αναμετρήσεις PRO (ακόμη δεν έχουν προλάβει να κάνουν σεξ) και επιστρέφει στην οικογενειακή εστία. Σφάζει τον ανώνυμο στο γόνατο (συγκεκριμένα τον πνίγει με το καλώδιο της κιθάρας Microsoft) και φυλακίζεται. Τοποθετείται σε τρίκλινο (με πρωινό) μαζί με louba & Mezcal και κάθε δεύτερη Κυριακή η KKambe τους στέλνει ένα ταψί με μπιφτέκια και πατάτες φούρνου.Ο simeon πάλι έχει απομονωθεί με το Παυλάκη και το Ραφαηλίδη στα αποδυτήρια της Παναχαϊκής κι έχουν πέσει στη πρέζα. Κουτάλι και βελόνα…

O bastakas παίρνει επιτέλους το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Η bride γυρνάει μεθυσμένη στους δρόμους της αγοράς, φορώντας μια προβιά τίγρης και απαγγέλλει στίχους Καρυωτάκη. Το partygirl παίρνει τη τελευταία πτήση για το πλανήτη huppy(στο πλανήτη χάπι, κανείς δε κλείνει μάτι. Κάθε μέρα κι άλλο πάρτι κλπ κλπ.) Μέσα σε όλο αυτό το χάος, ο vassilis theodoropoulos καταφέρνει και βρίσκει το τέλειο top-10 των δίσκων του 2007. Γίνεται βοηθός του συνεργάτη του Γιάννη Πετρίδη. Η Φαίδρα έχει γίνει πια κυρία Αντώναρου. Είναι έγκυος και κάθε δεύτερη Κυριακή καλεί όλη τη παρέα στο αναψυκτήριο τους στον Υμηττό για μπάρμπεκιου. Οι περισσότεροι δέχονται τη πρόσκληση. Μαζεύονται και θυμούνται τα παλιά καταβροχθίζοντας χοιρινές μπριζόλες και λουκάνικα.

Και ο tragedian; Τι κάνει αλήθεια ο μέγας τραγωδός; Με τι ασχολείται ο θεματοφύλακας του ΤΙ; Που εστιάζει τη συνισταμένη του μυαλού του; Η αλήθεια είναι ότι ο σκαπανέας της ελεύθερης διακίνησης ιδεών έχει πάρει τις αποστάσεις του. Παρακολουθεί τους δείκτες (επισκεψιμότητας ΤΙ, Τζώνη και ΧΑΑ) και διαπιστώνει στωικά ότι κανείς από τους επιτυχημένους συντρόφους του δεν τον έχει ευχαριστήσει δημόσια (ή έστω κατ’ιδίαν βρε αδελφέ). Σε μια σπάνια στιγμή μικροψυχίας, ανοίγει το φάκελο με τους παλιόφιλους (οι αχάριστοι, τς τς …) και τους διαγράφει μια για πάντα (SHIFT + DELETE).

Οκτώβρης: Μετά από ένα χρόνο, ο koutsaba επιστρέφει στο blog με μια ανάρτηση που έχει τίτλο Μετανοείτε. Για κακή του τύχη, τρεις μέρες μετά πεθαίνει ο Αρχιεπίσκοπος. Ο bastakas εκφωνεί τον πανηγυρικό της ημέρας και δημοσιεύει μια ανάρτηση-σεντόνι με τίτλο Τα θανάσιμα αμαρτήματα του κυρίου Παρασκευαΐδη. Οι Βασιλειάδης & Kοutsaba τον δολοφονούν πετώντας του αγιασμό με νεροπίστολο. Τραγική φιγούρα στη κηδεία ο Πατέρας του bastaka, ο οποίος σε όλη τη διάρκεια της τελετής υποβαστάζεται από τον Chris Pap. Ο τελευταίος εκφωνεί τον επικήδειο και τυλίγει το φέρετρο του εκλιπόντος με μια φλεγόμενη ελληνική σημαία (εκτός από βάζελος, έχει γίνει κι αναρχικός). Στη δίκη που ακολουθεί ο tragedian παραδίδει μαθήματα πολιτικής ίσων αποστάσεων, καταθέτοντας τόσο ως μάρτυρας υπεράσπισης, όσο και κατηγορίας. Οι Βασιλειάδης & Kοutsaba καταδικάζονται σε ισόβια (εγώ στο χώμα κι αυτοί στη φυλακή) και τοποθετούνται σε πεντάκλινο (με ημιδιατροφή) με τα υπόλοιπα κρατούμενα κουρέλια του ΤΙ.

Εν τω μεταξύ, τα post στο ΤΙ ασφυκτιούν (ανεβαίνουν γύρω στις 3.500 αναρτήσεις ημερησίως). Ο GP στέλνει σε οικολογικές οργανώσεις σχετικό βιντεάκι με ασθμαίνοντα post, τα οποία αφήνουν τη τελευταία τους πνοή σε ένα περιβάλλον χωρίς ίχνος σχολιαστικού οξυγόνου. Το οικολογικό λόμπυ ξεσηκώνεται και πετυχαίνει την ένταξη των αναρτήσεων του ΤΙ στον κατάλογο με τα είδη υπό εξαφάνιση. O φερόμενος ως διαχειριστής του ΤΙ παραπέμπεται στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης με τη κατηγορία των μη αναστρέψιμων βλαβών κατά της ανθρωπότητας. O tragedian σε μια ύστατη προσπάθεια να αποφύγει τις περαιτέρω δικαστικές διώξεις καθώς και την ταύτιση της προσωπικότητας του με το πάλαι-ποτέ δημιούργημα του, ακολουθεί τις συμβουλές του συνηγόρου του κ. Κούλη Χασοδίκη και αλλάζει (επιτέλους) το nickname του σε sourouklemes.

Νοέμβρης: Ο sourouklemes έχει εκλεγεί στην έδρα του βιρτουόζου κιθαρίστα καθηγητή του (λέγε με Αλογοσκούφη) στην ΑΣΟΕ και μια φορά το μήνα πετιέται μέχρι τη Wall Street για να χτυπήσει το αμαρτωλό καμπανάκι του Τζώνυ. Επιστρέφοντας από τη Νέα Υόρκη, ανήμερα του Αγιαντριός, ο sourouklemes χαλβαδιάζει τη κρεβατογεμίστρα αεροσυνοδό (τυπικό δείγμα αμερικανίδας βλάχας από τη Νότιο Ντακότα), αλλά εκείνη τον προσπερνά με ένα επαγγελματικό χαμόγελο . Ο sourouklemes βιώνει για πρώτη φορά την απόρριψη και αποφασίζει να εκτονωθεί στο business class γεύμα του. Ανοίγει το ατομικό του σακουλάκι και βρίσκει δυο μαχαίρια. Χλομιάζει. Ανατρέχει στο MAC του, οδηγείται στην ιστοσελίδα του ΤΙ και έντρομος διαπιστώνει ότι δεν γνωρίζει πλέον κανέναν από τη συντακτική ομάδα που αριθμεί πλέον έξη χιλιάδες μέλη. Με τρεμάμενο χέρι, οδηγεί το ποντίκι στις ρυθμίσεις και κάνει κλικ στη μπλε λεζάντα με την ένδειξη διαγραφή ιστολογίου. Κι όμως το ελέγχω, ψελλίζει. Κατόπιν σωριάζεται λιπόθυμος. Από τη μέσα τσέπη του σακακιού του πέφτουν κόλλες με γραφικές παραστάσεις από επισκεψιμότητες στο ΤΙ. What a mess, τσιρίζει η βλάχα από τη Ντακότα και μαζεύει το πλαστικό μπολάκι με τη σαλάτα ρόκα που σκόρπισε στο διάδρομο.

Δεκέμβρης: Ο sourouklemes έχει αποσυρθεί σε αγρόκτημα σε μια πλαγιά του Παναχαϊκού, όπου ασχολείται με τη βιολογική καλλιέργεια γλυκοπατάτας. Την ημέρα των Χριστουγέννων τον επισκέπτονται τρεις παλιόφιλοι με δώρα: ο Σαλονίκης, ο Μέντωρας και το φάντασμα του bastaka. Ο πρώτος του έχει φέρει τσιχλόφουσκες κι ένα κομπολόι (το κάπνισμα έχει απαγορευτεί στον ex-tragedian από το θεράπων ιατρό). Ο Μέντωρας του προσφέρει τα μερίσματα από τις τελευταίες τραγικές επενδύσεις, ενώ το φάντασμα κρατάει ένα κουβά σκατά. Ο sourouklemes τους αγκαλιάζει και βάζει τις καλύτερες γλυκοπατάτες του στη χόβολη. Ανάβει τσιγάρο. Τα μάτια του είναι δακρυσμένα. Με φωνή σπασμένη λέει: ας κάνουμε μια νέα αρχή. Με άλλο όνομα. Οι άλλοι δεν απαντούν. Κοιτούν αμήχανα το τζάκι όπου τα κούτσουρα τρίζουν και πετούν σπίθες. Οι ίδιοι, αλλά με άλλο όνομα, επαναλαμβάνει. Έξω το χιόνι πέφτει απαλά. Πολύ απαλά. Σαν παιδικό νανούρισμα…

συνεχίζεται (ίσως σε άλλο ιστολόγιο)…

ΥΓ. Στα Ιουλιανά βοήθησε ο forns και τον ευχαριστώ...

Το τραγικό αλμανάκ (μέρος Α)

2008-01-10T15:41:00.000+02:00

(αναρτήθηκε στις 16/12/07, στο Τραγικό Ιστολόγιο)

the Raise and Fall of the Tragedian

Προσοχή: πρόκειται για μια καθαρά εσωστρεφή ανάρτηση, η οποία απευθύνεται αποκλειστικά σε συντάκτες και τακτικούς σχολιαστές τους τραγικού ιστολογίου (ΤΙ). Για οποιονδήποτε άλλον, δε παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον.

Ιανουάριος: Μετά από ένα αδιάφορο μπαράζ αναρτήσεων με κοινότυπες ευχές και φιλόδοξους στόχους (όσον αφορά τις επισκεψιμότητες) το ΤΙ περνάει τις αλκυονίδες ημέρες του: τα μαθήματα χρηματιστηριακής ανάλυσης διεξάγονται ομαλά και σε κλίμα ομοψυχίας. Στις τελικές εξετάσεις που είναι αδιάβλητες (θέματα βάζουν οι Παπαντωνίου & Αλογοσκούφης) αποτυγχάνουν οι Μαέβιους, louba και mescalin. Στην άσκηση που έπιανε 10 μονάδες ο Μαέβιους αγνόησε βασικούς κανόνες, επενδύοντας όλο του το χαρτοφυλάκιο σε μετοχές ΣΥΝ, ενώ οι δυο τελευταίοι δε προσήλθαν δηλώνοντας ασθένεια (=τριήμερο hung over). Αρίστευσαν ο Μέντωρ, ο οποίος θα συνεχίσει και για μεταπτυχιακά και ο Λαναράς που καταβρόχθισε με μουαγιέν οχτώ πιάτα χρηματιστηριακής μαρίδας (μαρίδια και τυρί, που τραγουδούσε κάποτε κι η έρμη η Καλομοίρα).

Φεβρουάριος: Το ΤΙ συνεχίζει τη μορφωτική του προσφορά διοργανώνοντας νέους κύκλους μαθημάτους. Πιο συγκεκριμένα, τα τμήματα και οι διδάσκοντες είναι:
Αισθητικής: simeon, louba & mezcalin
Δημιουργικής γραφής: bastakas
Δημοσιογραφίας και Έγκριτου σχολιασμού: apostolo & andreas (άμα το θυμηθεί)
Δεοντολογίας: tragedian
Έγγαμου Βίου: σειρά διαλέξεων από τη πλειοψηφία της συντακτικής ομάδας
Έκλυτου Βίου: σειρά διαλέξεων από τα υπόλοιπα μέλη
Ένοπλης πάλης: Kolokotronis
Ενούρησης με κατεβασμένο καπάκι: Ανώνυμος
Επαναστατικής γυμναστικής: Μαέβιους
Θρησκευτικών: Γιώργος Βασιλειάδης
Ιστορίας & Εθνικών Συμβόλων: chrispap
Μαγειρικής: Kkampe
Ορθογραφίας: gathana
Πληροφορικής: Αγγελόπουλος Γιάννης & πιστοποιημένοι εξωτερικοί συνεργάτες από την Ένωση Ελλήνων Φυσικών
Σύνθεσης & Ενορχήστρωσης: louba & tragedian
Φλερτ: bastakas, mezcalin & Φαίδρα
Χορού: Party Girl
5x5: Bach & chrispap
Editing, Στοιχειοθεσίας και αποδόμησης : forns
Mountain Bike: Φαίδρα
Savoir vivre: Σαλονίκης

Τα μαθήματα διεξάγονται με επιτυχία και δημιουργείται αξιοκρατικός αλγόριθμος που οδηγεί σε λήψη τραγικού διπλώματος μετά από συγκεκριμένο αριθμό πιστωτικών μονάδων. Όλα τα μαθήματα είναι υποχρεωτικά (εκτός από εκείνο της αισθητικής). Ο tragedian αυτοανακηρύσσεται σε διευθυντή σπουδών και βάζει (χαμηλά) δίδακτρα. Το ΤΙ ανοίγει γραφεία στη Αθήνα, ενώ το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο κάνει μηνύσεις για αθέμιτο ανταγωνισμό. Τα μαθήματα σταματούν και το επίπεδο των αναρτήσεων κατρακυλά και πάλι, εστιάζοντας στην αέναη μάχη αντρών/γυναικών και Ολυμπιακών/Παναθηναϊκών.

Μάρτιος: Ο tragedian με μια τεχνοκρατικής φύσεως μακροσκελή ανάρτηση πείθει τη συντακτική ομάδα να συμμετάσχει στη καρναβαλική παρέλαση της Πάτρας (είναι η μοναδική φορά που δεν υπάρχει ούτε μία διαφωνία). Η πρώτη συνάντηση σύσσωμης της συντακτικής ομάδας ξεκινά σε ένα κλίμα αμηχανίας. Η λύση δίνεται από τους louba & mezcalin, οι οποίοι εμφανίζουν 36 κασόνια μαυροδάφνης οπότε ο πάγος σπάει… Η στολή του τραγικού γκρουπ αποτελείται από ένα ριχτάρι καναπέ, μια εφαρμοστή (κολάν) μισοκαμμένη ελληνική σημαία, και πολύχρωμες νάυλον στρώσεις από άυλους χρηματιστηριακούς τίτλους. Οι γυναίκες κρατούν ένα κατουρημένο καπάκι λεκάνης και οι άντρες τα (μεγάλα) τσουτσούνια τους. Εξαίρεση αποτελεί ο apostolo που κρατάει το σοφό ρακούν και ο σαλονίκης που έρχεται με μια αρκούδα. Ο GP διαμαρτύρεται για την κακομεταχείριση των ζώων και ανεβάζει στο YouTube βίντεο από την παρέλαση. Στο τριήμερο πάρτι που διοργανώνεται με αφορμή τα εγκαίνια των γραφείων του ΤΙ στη Πάτρα, διακρίνεται το party girl που χορεύει ακατάπαυστα και κάνει έρωτα με όλο το γκρουπ (όχι όμως και με τα τετράποδα). O kolokotronis απογοητευμένος από την άσκοπη περιφορά ωαρίου αποχωρεί από το ΤΙ.

Απρίλιος: Όσοι ακολούθησαν τις χρηματιστηριακές συμβουλές του Tragedian είναι πάμπλουτοι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Φαίδρα, η οποία με σοφή τοποθέτηση μόνο 1000 ευρώ, διαθέτει ένα αποθεματικό της τάξης των 300.000.000 χρυσών λιρών Αγγλίας. Οι χλιδάνεργοι πλέον συντάκτες επενδύουν σε γη και αγοράζουν όλες τις Μικρές Κυκλάδες, οι οποίες μετονομάζονται σε Τραγικές Κυκλάδες. Ακολουθούν πολυήμερες συνελεύσεις με σκοπό τον καθορισμό του οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης. Μετά από ομηρικές τοποθετήσεις (όπου αναδεικνύεται η χρησιμότητα της αντίκας-κουδουνιού του Στάλιν, την οποία άγνωστο-πως ξετρύπωσε ο nickadamo) επικρατεί το μοντέλο της αυτοδιαχείρισης. Σε μια κίνηση μεγαλοπρέπειας η αυτόνομη γενική συνέλευση των Τραγικών Κυκλάδων (της οποίας προεδρεύει ο Tragedian) παραχωρεί στους μη έχοντες (και διαφωνούντες με την όλη χρηματιστηριακή φάση) Μαέβιους, louba και mescalin μια βραχονησίδα και τους διορίζει φαροφύλακες. Εκείνοι αρνούνται και ζωσμένοι με εκρηκτικά τινάζουν στον αέρα το νεόδμητο κτίριο του Χρηματιστηρίου. O louba που δεν είχε πάρει χαμπάρι την αλλαγή στέγης ανατινάζει και το κτίριο της Σοφοκλέους. Στη δίκη που ακολουθεί, ο Μαέβιους πέφτει στα μαλακά, καθώς έχει τη στήριξη του Συνασπισμού, ο οποίος έχει εξελιχθεί σε αξιωματική αντιπολίτευση. Οι louba & Mezcalin καταδικάζονται σε ισόβια. Ο tragedian διώκεται για ηθική αυτουργία.

Μάιος: Ακολουθώντας το συγγραφικό παράδειγμα των φυλακισμένων συντρόφων τους, οι Marietta & Kkampe σχηματίζουν ένα νέο συγγραφικό δίδυμο το οποίο εξαπολύει μύδρους κατά των αντρών-συζύγων. Πολύ γρήγορα τις μιμούνται και οι Φαίδρα/Party girl οι οποίες εξαπολύουν μύδρους κατά των αντρών γενικότερα. Οι άντρες του ιστολογίου αηδιασμένοι συγκεντρώνονται στο πύργο του bastaka, ο οποίος μετά την 68^η γλυκόπικρη ανάρτηση έχει δημιουργήσει χαρέμι από σεξουαλικώς απελευθερωμένες θαυμάστριες. Ακολουθεί όργιο. Την επόμενη μέρα ο αδέκαστος forns αναρτά πρωτοσέλιδο με αποκλειστικές φωτογραφίες από τα αίσχη. Πιστός στη δεοντολογία, δε διστάζει να συμπεριλάβει και φωτό όπου φαίνεται και ο ίδιος. (Για τη συγκεκριμένη έρευνα θα πάρει και το βραβείο Μπότση, με αποτέλεσμα ο παραγκωνισμένος Πρετεντέρης να βάλει στο στόχαστρο το ΤΙ). Ακολουθούν αγωγές και αιτήσεις διαζυγίου. Όσοι από τη συντακτική ομάδα είναι παντρεμένοι χωρίζουν, ενώ οι εργένηδες νυμφεύονται τις θαυμάστριες της αρεσκείας τους. Οι τεράστιες περιουσίες που αποκτήθηκαν ξοδεύονται σε δικαστικά έξοδα και υπέρογκες διατροφές. Οι Τραγικές Κυκλάδες αγοράζονται από επενδυτές των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ανεμομαζώματα, διαολοσκορπίσματα, θα δηλώσει το τετράποδο σοφό ρακούν την ώρα που πέφτουν οι σχετικές υπογραφές. Έκτοτε, ο apostolo το κυκλοφορεί έξω μόνο με φίμωτρο. Παρά τη πτωτική πορεία σε προσωπικό και οικονομικό επίπεδο, το ΤΙ ανοίγει γραφεία στο Βελιγράδι και στη Θεσσαλονίκη. Στη λαμπρή τελετή εγκαινίων ο υπεύθυνος Βαλκανίων Σαλονίκης κάνει μια πρόποση ουρλιάζοντας δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη.

Ιούνιος: Στο τελικό του Euro2008, o ανταποκριτής του ιστολογίου Crispap ζει ένα προσωπικό δράμα, καθώς ο Ολυμπιακός συντρίβει την Εθνική Ελλάδας με 7-1. Ο ChrisPAp απογοητευμένος γίνεται βάζελος και συγκατοικεί με gathana και Party Girl. Όλη μέρα πίνουν μπάφους και παίζουν Pro, κι όλη νύχτα γυρνάνε στα πάρτι. Κατά τα άλλα, οι απανωτές νεκρολογίες του Συμεών κουράζουν το Μεγαλοδύναμο και μετά από παρέμβαση του Βασιλειάδη, επιστρέφουν στη Γη οι Ραφαηλίδης και Σιδηρόπουλος (υπό τον όρο να συμβάλλουν στο ΤΙ). Ο tragedian προχωρά σε ίδρυση εκδοτικού οίκου και δισκογραφικής εταιρίας. O πρώτος δίσκος (μια παραγωγή Simeon που περιλαμβάνει γραπτά του Ραφαηλίδη μελοποιημένα από τον Σιδηρόπουλο) σημειώνει διεθνή επιτυχία. Το ΤΙ μεταφράζεται καθημερινώς σε τέσσερεις γλώσσες, ενώ γραφεία του ανοίγουν σε Σαγκάη, Φιλιατρά και Νέα Υόρκη .

Υπάρχει μια διέξοδος (… είπε ο παλιάτσος στο ληστή)

2007-12-15T01:56:00.000+02:00

(αναρτήθηκε στις 29/11/07, στο Τραγικό Ιστολόγιο)

Ο Πέτρος δουλεύει 8ωρο. Δεν είναι δα και καμιά φοβερή δουλειά. Εκείνος κάθεται σε ένα σκαμπό. Αριστερά του έχει ένα μπλε κιβώτιο γεμάτο διάφανα νάιλον σακουλάκια. Μπροστά του είναι μια μηχανή συσκευασίας και έξη μεγάλα κουτιά: πιρούνια, μαχαίρια, κουτάλια, οδοντογλυφίδες, χαρτοπετσέτες και αρωματικά μαντιλάκια. Στα δεξιά του βρίσκεται ένα άδειο χαρτοκιβώτιο και πίσω του περνάει ένας ταινιόδρομος. Οι χαρτοπετσέτες, τα μαντιλάκια και το χαρτοκιβώτιο φέρουν το λογότυπο μιας αεροπορικής εταιρίας. Ο Πέτρος ανήκει στο τμήμα με τα business class προϊόντα. Τα μαχαιροπίρουνα είναι μεταλλικά, η χαρτοπετσέτα τετράφυλλη και η οδοντογλυφίδα έχει άρωμα μέντας. Για τους επιβάτες οικονομικής θέσης (το αντίστοιχο τμήμα βρίσκεται στον κάτω όροφο) τα μαχαιροπίρουνα είναι πλαστικά, η χαρτοπετσέτα δίφυλλη (και μικρότερη) και η οδοντογλυφίδα άοσμη. Μαντιλάκι δεν έχει. Ότι πληρώσεις παίρνεις, που έλεγε κι η συχωρεμένη η μάνα του…

Επί οχτώ ώρες κάθε μέρα, ο Πέτρος παίρνει με το αριστερό του χέρι ένα σακουλάκι από το μπλε κιβώτιο, βάζει μέσα τα διάφορα μαχαιροπιρουνοκουταλάκια, το σφραγίζει στο ειδικό μηχάνημα και στη συνέχεια το τοποθετεί δεξιά στο χαρτοκιβώτιο. Μόλις το χαρτοκιβώτιο γεμίσει (στα πενήντα σακουλάκια) το κλείνει με ταινία, γράφει ημερομηνία και το τοποθετεί στο ταινιόδρομο πίσω του. Δεν είναι ιδιαίτερα παραγωγικός. Συσκευάζει γύρω στα εξακόσια σακουλάκια την ημέρα, τη στιγμή που ο Αρίστος (ο μοναδικός συνάδελφος στο τμήμα που παίρνει το πριμ παραγωγικότητας) ξεπερνάει τα χίλια.

Τη πρώτη μέρα, ο Πέτρος βρήκε τη δουλειά βαρετή. Στο τέλος της δεύτερης εβδομάδας έβλεπε τα σακουλάκια και του γυρνούσανε τα άντερα. Μια Δευτέρα μάλιστα ξεκίνησε με τη προοπτική να τα βροντήξει. Πήρε όμως το πρώτο μισθό και λούφαξε. Είχε μεγάλη ανάγκη τα χρήματα. Άσε που για να τον προσλάβουνε, είχε υποχρεωθεί κι ο θείος του.

Μια μέρα, λίγο πριν κάνει το πρώτο πεντάλεπτο διάλειμμα (επιτρέπονταν δύο), πρόσεξε ότι στο σακουλάκι που μόλις συσκεύασε ξέχασε να τοποθετήσει την οδοντογλυφίδα. Ήταν έτοιμος να διορθώσει το λάθος του, όταν του ήρθε μια ιδέα. Άφησε το σακουλάκι όπως ήταν και στο επόμενο έβαλε δυο πιρούνια. Σε ένα άλλο αντικατέστησε το μαχαίρι με κουτάλι. Γενικώς αυτοσχεδίασε. Την επόμενη μέρα τα ίδια. Ένιωθε σα μικρό παιδί. Όπως τότε στο δημοτικό που γέμιζε προφυλακτικά με νερό και τα τοποθετούσε στο συρτάρι της έδρας. Και η κυρία Ξυραδάκη μόλις πήγαινε να πάρει μια κιμωλία γούρλωνε τα μάτια της. Πέτρο, ούρλιαζε, έξω γρήγορα και στο διάλειμμα στο γραφείο του διευθυντή. Ο διευθυντής βέβαια δεν τον τιμωρούσε. Ήξερε για την άρρωστη μητέρα του η οποία αργοπέθαινε στην εντατική κι έδειχνε κατανόηση…

Όπως και να’χει, ο Πέτρος σταμάτησε πια να βαριέται. Πήγαινε στη δουλειά σφυρίζοντας. Η παραγωγικότητα του ανέβηκε και έφτασε τα οχτακόσια σακουλάκια τη μέρα. Σκεφτόταν ταξίδια όπου χρηματιστές, χιλιάδες μέτρα πάνω από τον Ατλαντικό, έψαχναν μάταια μαχαίρια για να τεμαχίσουν φιλέτα σολομού. Φαντασιωνόταν αψεγάδιαστα μοντέλα να αναζητούν απεγνωσμένα οδοντογλυφίδες, προκειμένου να απελευθερώσουν τις ολόλευκες οδοντοστοιχίες τους από υπολείμματα ρόκας. Πιο δίπλα, ιδρωμένοι executive πάσχιζαν να απλώσουν χαβιάρι σε ζεστά ψωμάκια χρησιμοποιώντας πιρούνια, ενώ οι ατσαλάκωτες αεροσυνοδοί με το ψεύτικο χαμόγελο προσπαθούσαν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Τα μυωπικά μάτια του Πέτρου άστραφταν χαιρέκακα. Σκεφτόταν να ξεκινήσει και υπερωρίες.

Έβαλε στο κόλπο και τον Άρη που εργαζόταν ακριβώς απέναντι του. Μοιράζονταν άλλωστε και την ίδια μηχανή συσκευασίας. Ο Άρης που ήταν χρόνια αντεξουσιαστής, είχε ακόμη καλύτερες ιδέες. Καβάτζωσαν από τον κάτω όροφο μερικά κιβώτια και σε ορισμένα σακουλάκια έβαζαν πλαστικά μαχαιροπήρουνα και άοσμες οδοντογλυφίδες που κανονικά προορίζονταν για τις δευτεράτζες. Σκέφτονταν να μιλήσουν και σε κάποιους από το τμήμα οικονομικής θέσης ώστε να οργανώσουν και το αντίστροφο. Έτσι θα μπορούσαν και οι πληβείοι των αερομεταφορών να νιώσουν την απαλότητα της τετράφυλλης χαρτοπετσέτας στα λαϊκά χείλη τους. Ο διαχωρισμός των θέσεων θα κατέρρεε πλέον εκ των έσω. Ο Άρης πρότεινε να βάλουν στα σακουλάκια και προκηρύξεις διπλωμένες στα τέσσερα. Του έδειξε κι ένα πρώτο κειμενάκι. Θα υπέγραφαν ως Οι Σπάρτακοι του Catering.

Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι τη στιγμή που στην μακρόστενη αίθουσα όπου εργάζονταν μπήκε φουριόζα μια τύπισσα με ταγέρ και κοκάλινα γυαλιά. Σαν αυτές στις διαφημίσεις με τις σερβιέτες. Ο ταινιόδρομος σταμάτησε να γυρίζει. Ο Πέτρος κοίταξε ασυναίσθητα το μεγάλο στρογγυλό ρολόι: έδειχνε 12.30. Η δεσποινίς Γκίκα από τα κεντρικά, υπεύθυνη διασφάλισης ποιότητας, έκανε τις συστάσεις ο επόπτης. Η δεσποινίς Γκίκα τους μίλησε για ελαττωματικά, ανταγωνισμό, ανοχές και διαστήματα εμπιστοσύνης. Ανά δεκαπέντε δευτερόλεπτα επαναλάμβανε τη λέξη έλεγχος. Ο Πέτρος δε μπορούσε να την παρακολουθήσει. Κοιτούσε αποχαυνωμένος τα ξανθά μαλλιά της που ήταν πιασμένα ψηλά σε έναν επιβλητικό κότσο. Συνήλθε όταν άκουσε τη φράση κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης. Ήταν όμως αργά. Η Γκίκα και ο οσφυοκάμπτης επόπτης έφυγαν κλείνοντας τη πόρτα πίσω τους.

Μισό λεπτό αργότερα, η πόρτα ξανάνοιξε. Αυτή τη φορά μπήκαν δυο αδύνατα τυπάκια με κατσαβίδια και καλώδια που τοποθέτησαν δυο κάμερες στους γυμνούς τοίχους. Κάρφωσαν και μια ταμπέλα που με κόκκινα γράμματα προειδοποιούσε: Προσοχή, ο χώρος παρακολουθείται από κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης. Έκλεισαν κι αυτοί τη πόρτα πίσω τους. Το ρολόι έδειχνε 12.55. Τα μεταλλικά μάτια σάρωναν το χώρο ψυχρά και αθόρυβα.

Ένα μουρμουρητό απλώθηκε στην αίθουσα: όλοι μιλούσαν χαμηλά με όλους. Κανείς δε συνέχισε τη δουλειά του. Ο Πέτρος κοιτούσε μια τη κάμερα και μια τον Άρη που ήταν έτοιμος να εκραγεί. Ο ταινιόδρομος μπήκε και πάλι σε λειτουργία. Οι περισσότεροι σταμάτησαν να μιλάνε και ξεκίνησαν να δουλεύουν. Δυο-τρεις φώναξαν αίσχος. Ένας είπε να τηλεφωνήσουν στο σωματείο. Ο Άρης σηκώθηκε, πήρε το σκαμπό του και κατευθύνθηκε προς το τοίχο. Τα μεταλλικά μάτια κατέγραφαν τα πάντα. Ο Πέτρος μπορούσε να διακρίνει το σφυγμό του φίλου του στις μικρές φλέβες των κροτάφων του. Πρόσεξε ότι είχαν αποκτήσει βαθύ μπλε χρώμα και πάλλονταν ασταμάτητα. Αναρωτήθηκε αν η ανάλυση της κάμερας μπορούσε να συλλάβει τέτοιες λεπτομέρειες. Στο μεταξύ ο Άρης είχε σκαρφαλώσει στο σκαμπό και με απότομες κινήσεις ξήλωνε τη πρώτη κάμερα. Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα το μεταλλικό μάτι κρεμόταν ανίσχυρο από το καλώδιο και αργόσβηνε σε μια φθίνουσα ταλάντωση.

Εκείνοι που δούλευαν, σταμάτησαν. Όσοι φώναζαν, σώπασαν. Ο Πέτρος σηκώθηκε και κατέβασε και τη δεύτερη κάμερα. Βουβαμάρα. Ακούστηκε το κουδούνι και ο ταινιόδρομος σταμάτησε. Είχε πάει 13.00: ήταν η ώρα για το δεύτερο διάλειμμα. Η πόρτα άνοιξε. Φάνηκε και πάλι η γνώριμη φιγούρα του επόπτη. Αυτή τη φορά συνοδεύονταν από δυο φουσκωτούς με στολές. Κάποιοι τους έλεγαν σεκιουριτάδες. Τόσα χρόνια δεν είχαν φανεί πουθενά χρήσιμοι. Άνοιγαν βέβαια τη πόρτα της Μερσεντές του αφεντικού. Ο Πέτρος πλησίασε τον Άρη και τον έσπρωξε απαλά προς τη πόρτα. Κατέβηκαν τις σκάλες και βγήκαν έξω. Στον ήλιο…

Ντούι Ντούι (δυο δυο)

2007-12-15T01:53:00.000+02:00

(αναρτήθηκε στις 29/11/07, στο Τραγικό Ιστολόγιο)

Ήταν η τρίτη χρονιά που με παρέσυρε. Ή μήπως η τέταρτη; Μήπως τελικά δεν παρασύρθηκα, αλλά πρόκειται για μια κατάσταση που προκαλώ εγώ ο ίδιος με τη συμπεριφορά μου; Και αν δε το θέλω, γιατί ακολουθώ; Βροχή τα ερωτήματα και οι απαντήσεις ελάχιστες. Όπως και να το δω, το σίγουρο είναι ότι εξελίσσεται σε μια σιωπηρή συμφωνία: μια φορά το χρόνο, για πέντε μέρες, μόνοι οι δυο μας. Τέλος Νοέμβρη. Στη Κέρκυρα. Ακούγεται ρομαντικό. Ίσως και πρόστυχο. Μπορεί να θυμίζει και τηλεοπτική σειρά του Παπακαλιάτη. Η αλήθεια βέβαια είναι αρκετά διαφορετική, αφού πρόκειται για εμένα, τον Πατέρα μου και την επίσκεψη μας στο χωριό (Του).

Στην αρχή, όλα είναι δρόμος. Και πιο συγκεκριμένα η εθνική οδός Αντιρρίου – Ιωαννίνων. Είναι το κομμάτι που οδηγεί Εκείνος (εγώ δεν Του έχω μοιάσει και φοβάμαι τις τυφλές προσπεράσεις). Έχω όμως ετοιμάσει από την προηγούμενη νύχτα το σιντάκι της διαδρομής. Φέτος είχαμε Χατζιδάκη, Κηλαϊδόνη, και Μωρά στη Φωτιά (ανακατεύεις συνεχώς το μίγμα για 40’ για να μη χυλώσει και ΠΡΟΣΟΧΗ, σημαντική λεπτομέρεια: σερβίρεις σε shuffle playlist). Στην αρχή λοιπόν είναι οι νταλίκες και το νυσταγμένο κεφάλι μου που χτυπάει στο τζάμι του συνοδηγού καθώς ψάχνει απεγνωσμένα ένα στήριγμα. Φέτος πέρα από τις γνωστές νταλίκες (τις διπλές που όλοι αγαπήσαμε) πετύχαμε και ένα κομβόι με λυόμενα σπίτια που μεταφέρονταν σε ειδικά διαμορφωμένα φορτηγά. Είναι φοβερή η αίσθηση να προσπερνάς μια μεζονέτα που κινείται με 80χλμ/ώρα. Σε ένα από αυτά, κοιτώντας φευγαλέα από το παράθυρο της κουζίνας, είδα μια με ένα νεγκλιζέ [τη λέξη κι αυτή! Μου δημιουργεί συνειρμούς με τον Αυλωνίτη ή το Σταυρίδη να γουρλώνουν τις ματάρες τους, χαζεύοντας το ντεκολτέ ξανθιάς πληθωρικής (ζωντο)χήρας]. Η τύπισσα (στη μεζονέτα, όχι η ζωντοχήρα στη ταινία) ήταν σκυμμένη στο νεροχύτη κι έπλενε κάτι πιάτα. Το αετίσιο βλέμμα του Πατέρα μου συνέλαβε το όλο σκηνικό, και χωρίς να χάσει στιγμή κατέβασε το παράθυρο μου και της φώναξε: τράβα μωρή σπίτι σου να πλύνεις κανένα πιάτο. Η τύπισσα (στη μεζονέτα, όχι η ζωντοχήρα στη ταινία) εκτίμησε το φοβερό καλαμπούρι και μας έστειλε φιλάκια. Εμείς φουντώσαμε, αλλά δυστυχώς δε μπορούσαμε να μείνουμε άλλο δίπλα της. Πίσω μας ήταν μια Mercedes με αλβανικές πινακίδες που έπαιζε επιτακτικά τα φώτα, ζητώντας μερίδιο στο αναπάντεχο φλερτ πίσω από το τζάμι. Άσε που ήμασταν στο αντίθετο ρεύμα και πλησίαζε ένα τρακτέρ φορτωμένο με σέρτικα καπνά Αμφιλοχίας.

Λίγο αργότερα έφτασε η ώρα για μια all-time classic στάση. Μετά από άπειρες περιπλανήσεις στη συγκεκριμένη διαδρομή έχουμε γίνει οικογενειακώς σαν τα σκυλιά του Παβλόφ: και πινακίδα να δούμε που να γράφει Αγρίνιο, θέλουμε τουαλέτα. Μετά λοιπόν το κατούρημα (σε λεκάνη με σπασμένο καπάκι), καφέ (διπλό ελληνικό) και τοστάκι (με ημιδιαφανείς φέτες ζαμπόν-τυριού κομμένες με λέιζερ) η κατάσταση βελτιώθηκε. Άρχισε πια η αληθινή επικοινωνία. Πρόκειται για τη κορύφωση του δράματος, καθώς το τείχος που χωρίζει Πατέρα και γιο καταρρέει σα χάρτινος πύργος, ενώ ταυτόχρονα…

-------

- Έλλη, θα πρέπει να σε διακόψουμε καθώς έχουμε νεώτερα από την αιφνίδια επίλυση του ασφαλιστικού. Σύμφωνα με αυτόπτη μάρτυρα, …

--------

Στην περίπτωση μας, η θέση του οδηγού λειτουργεί σαν ντιβάνι ψυχαναλυτή. Εκείνος μίλησε για τη γυναίκα Του (και μητέρα μου), το πρόσφατο τσεκ απ (είναι μια χαρά, ένα θεματάκι με κάτι ‘σεξουαλικώς μεταδιδόμενους’ μύκητες θα το κοιτάξει) και το μαλάκα το Γιωργάκη που τον ξαναβγάλανε οι μαλάκες. Στο ‘δικό μου’ κομμάτι (Άρτα – Ηγουμενίτσα), η συνεδρία ήταν πιο ζόρικη. Αρχικά τοποθετήθηκα στο φλέγον ζήτημα της ενδεχόμενης Τσιπροδιαδοχής και Τον ενημέρωσα για την εγγραφή μου σε σειρά τραγικών μαθημάτων χρηματιστηριακής ανάλυσης (άφησα να εννοηθεί ότι υπάρχουν και δίδακτρα, τα οποία προθυμοποιήθηκε να καλύψει). στη συνέχεια, δεν έβγαλα λέξη. Κι εκεί που συνόδευα το Λουκιανό σιγοσφυρίζοντας το είμαι ένας φτωχός και μόνος cowboy, έκανε τη πρώτη Του απόπειρα. Πως πάει το διδακτορικό, με ρώτησε. Σκατά, απάντησα μονολεκτικά και πάτησα μια γάτα που πετάχτηκε. Καλού κακού κατέβασα και μια τετάρτη. Η γάτα ούρλιαξε. Το αυτοκίνητο μούγκρισε. Εκείνος δε ξαναμίλησε. Ήταν μια κλασσική περίπτωση, όπου στο γήπεδο μίλησε η εμπειρία. Αν απαντήσεις στη πρώτη ερώτηση, θα πρέπει να απαντήσεις και στο τι θα κάνεις με τη δουλειά, στο πότε θα κάνεις οικογένεια (και με ποια) και σε ένα σωρό φοβερά και τρομερά πράγματα που πρέπει κάποτε (ήδη έχεις αργήσει) να γίνουν (πρέπει άραγε στ’αλήθεια;). Κάποτε Του απαντούσα. Τώρα πια, όχι. Κάποτε ήθελα κι εγώ να μάθω. Τώρα φοβάμαι…

-------------

- Έλλη, έχουμε νέα διακοπή. Συνδεόμαστε απευθείας με τη μονή Πετράκη καθώς έχουμε νέα επιδείνωση (η πεντηκοστή τρίτη) της υγείας του αρχι(δ)επισκόπου, ο οποίος λιποθύμησε ενώ προήδρευε της Ιεράς Συνόδου…

-------------

Μ’αυτά και μ’αυτά, ξεπροβάλλει δειλά η Ηγουμενίτσα. Στα δεξιά μας, η Εγνατία. Σαν φωτεινό φίδι κατεβαίνει από τους λόφους και συναντάει τη πόλη. Στα αριστερά, ένα πλοίο αφήνει πίσω του το λιμάνι και φεύγει για Ιταλία. Ανκόνα, Βενετία, ποιος ξέρει… Κι εμείς, σαν έτοιμοι από καιρό, συντονίζουμε τις φωνές μας (Κερκυραίοι γαρ) και τραγουδάμε δυνατά:

Γιε μου, δε τον άκουσες το δόλιο σου πατέρα,

ταραριραρο (κανείς μας δε θυμάται τους στίχους) και μέρα με τη μέρα

είσαι είκοσι χρονών κι όμως γερνάάάάάάάάαάάαάάάάάς

Γιεεε μουυουουουου,

τι περιμένεις, πεεε μουουουουου (δεν του έχω πει ακόμη. Επιφυλάσσομαι…)

Αφιερωμένο στον πατέρα μου

---------

ΥΓ1. Για να ανεβάσω το post, έχω κατέβει στο κουζινιό της νόνας (=γιαγιάς). Η νόνα φοράει μαντίλα, ποδιά και γενικώς φουλ έξτρα τοπική στολή. Κοντεύει τα ενενήντα, έχει πάθει κι ένα ψιλοεγκεφαλικό, αλλά επικοινωνιακά είναι μια χαρά. Διηγείται ιστορίες του στυλ πήγαμε με το πάππου (ο τόνος στο πά) και τους … (επαναστάτες ποπολάρους με φοβερά παρατσούκλια όπως Πιτσινής, Μπακίκιας, Ντατσούρης κλπ.), και αφού δουλέψαμε στα χωράφια κανένα 18ωρο, γυρίσαμε (εννοείται κανένα τρίωρο ποδαρόδρομο και ζαλωμένοι σαν τα μουλάρια) και φάγαμε πατάτες βραστές. Ζωάρα! Κάπου εκεί έκαναν και τον Πατέρα μου. Ο οποίος έπινε νερό από τη βρύση, έτρωγε βατράχια και γενικώς έκανε όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά πράγματα που αναφέρονταν σε προηγούμενο νοσταλγικό post. Μετά έκανε κι εμένα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Εγώ πάλι μιλάω στη νόνα για τα αδιέξοδα του σύγχρονου νέου που δεν έχει σταθερή σχέση, γρήγορο ADSL κι ένα μέρος με φτηνά ποτά και καλή μουσική.

Η νόνα χάρηκε που είδε το laptop (κουμπιούτερ είχε ξαναδεί, έχει ο ξάδελφος) αλλά δε μπορούσε να καταλάβει γιατί του βάνω το καλώδιο του τηλεφώνου. Προσπάθησα να της εξηγήσω τι είναι το διαδίκτυο, αλλά…(το βασίλειο μου για ένα καθηγητή πληροφορικής)

ΥΓ2. Φιλιά από το όμορφο νησί των Φαιάκων (ζήτω τα κλισέ).

Πόσο μ'αρέσεις τελεβιζιόν...

2007-12-15T01:51:00.000+02:00

(αναρτήθηκε στις 29/11/07, στο Τραγικό Ιστολόγιο)

Σκηνή 1: Μια πόλη στην Ισπανία. Ένα ζευγάρι: η Σβετλάνα κι ο Ρικάρντο. Εκείνος την κακομεταχειρίζεται. Χωρίζουν. Εκδίδεται δικαστική περιοριστική εντολή εις βάρος του.

Σκηνή 2: Τηλεοπτικό πλατό δημοφιλούς εκπομπής τηλε-ριάλιτυ. Καλεσμένη η Σβετλάνα. Η Πατρίθια (παρουσιάστρια) συζητά με τη Σβετλάνα. Σε ένα λαχανί τηλεπαράθυρο εμφανίζεται η μορφή του Ρικάρντο. Μιλάει. Είναι μετανιωμένος. Χειροκροτήματα από το κοινό. Μερικά λεπτά αργότερα εμφανίζεται ο ίδιος ο Ρικάρντο. Με σάρκα και όστα. Νέα χειροκροτήματα. Η Σβετλάνα σαστίζει. Φιλιούνται αμήχανα. Κάθεται στον καναπέ δίπλα της. 'Σε θέλω' είναι οι πρώτες λέξεις που τις λέει. Το αχόρταγο κοινό αφήνει επιφωνήματα θαυμασμού. Ο Ρικάρντο πέφτει στα γόνατα, βγάζει ένα δαχτυλίδι και της κάνει πρόταση γάμου. Η Σβετλάνα κοιτάει πλάγια. Προσπαθεί να αποφύγει το βλέμμα του. Δεν απαντά. Η Πατρίθια τη πιέζει: 'θέλεις ή δε θέλεις'. Η Σβετλάνα δε θέλει. Κουνάει αρνητικά το κεφάλι της δεξιά-αριστερά. Κοντινό στο πρόσωπο του Ρικάρντο: το βλέμμα του είναι σκοτεινό. Έχει απορριφθεί δημοσίως.

Σκηνή 3: Δωμάτιο νοσοκομείου. Η Σβετλάνα μαχαιρωμένη αρκετές φορές στο λαιμό, αφήνει τη τελευταία της πνοή. Τη σκότωσε ο Ρικάρντο.

Θα μπορούσε να είναι και ταινία του Almodovar. Δεν είναι όμως. Δυστυχώς πρόκειται για αληθινό περιστατικό που συνέβη πριν από μερικές ημέρες στη γειτονική Ισπανία . (Δείτε εδώ video και δημοσίευμα).

ΥΓ1. Προχθές συζητούσα το θέμα με το Μαέβιους και ευγενικά μου θύμισε εκείνη τη βρωμοκαριο** τη Ράγιου, που αρκετά χρόνια πριν (τότε που έκανε μάχιμο ρεπορτάζ και δεν έκλανε στα έδρανα της βουλής) ξεφώνιζε έναν τύπο από το Αίγιο ότι βίαζε τα παιδιά του. Ο τύπος τελικά αυτοκτόνησε και οι κατηγορίες ήταν αναληθείς. Βέβαια και σωστές να ήταν δε σημαίνει ότι ... (ακολουθεί ανάλυση)
ΥΓ2. Και τη βγάλανε και βουλευτίνα στο νομό Αχαΐας, για όνομα δηλαδή...

Φλερτ έξω από τα δόντια...

2007-12-15T01:46:00.000+02:00

(αναρτήθηκε στις 22/11/07, στο Τραγικό Ιστολόγιο)

Τις βροχερές ημέρες της προηγούμενης εβδομάδας, έπαιρνα το ποδήλατο μου και πεταλοδρομούσα εκνευρισμένος. Σπίτι-γραφείο-σπίτι. Είναι που δεν είχα λεφτά να βάλω μπετζίνα στο παπί (παλιό στρογγυλοφάναρο HONDA). Αντιμετωπίζω όμως ένα μεγάλο πρόβλημα. Όλες οι γυναίκες με φλερτάρουν απροκάλυπτα πετώντας μου ατάκες, λουλούδια, χαρτάκια με τηλέφωνα και άλλα μικροαντικείμενα. Όλες; Όχι όλες... Οι μοναδικές που αντιστέκονται (σαν το γαλατικο χωριό) και σκεπάζουν το άνοιγμα της μπούργκας τους με τη σακούλα του ARTISTI, είναι όσες φέρουν τη βέρα στο δεξί.

Μα καλά, αυτή η πόλη δεν έχει πλέον τις κλασσικές λυσσάρες παντρεμένες που όλοι λατρέψαμε; Δεν υπάρχουν πια ώριμες γυναίκες (όχι άλλα πρόστυχα 20χρονα, πήξαμε) έτοιμες να θωπευτούν από βρεγμένους ποδηλάτες; Που βρίσκονται αλήθεια; Μήπως φουρνίζουν μουσακάδες και λύνουν τη γεωμετρία Γ Δημοτικού του γιου τους;
Τι κάνει η κυβέρνηση;
Τι κάνει ο θυμόσοφος Σαλονίκης και γιατί δε γράφει ένα σχόλιο στο φλαίγον θέμα του φλερτ (sic);

Εκ του ασφαλούς...

2007-11-28T19:42:00.000+02:00

(αναρτήθηκε στις 19/11/07, στο Τραγικό Ιστολόγιο)

Πολύ καλά τα έγραψε το σοφό ρακούν του μπλογκ (παρεπιπτόντως φοβερός χαρακτηρισμός) σε προηγούμενο σχόλιο. Όντως σύντροφε apostolo, συμφωνώ πως οι περισσότεροι εναλλακτικοί τρόποι εκτόνωσης έχουν και κάποιο ρίσκο, όπως να χάσεις τη δουλειά σου, να σε μπουζουριάσουν κλπ κλπ. Αλοίμονο αν δεν είχαν άλλωστε...

Συχνά όταν είναι να αντιδράσω σε δυσάρεστες καταστάσεις (από καφρίλες του εργοδότη μου, μέχρι post του Chrispap) σκέφτομαι αν αξίζει να πάρω το ρίσκο. Διαπίστωσα όμως ότι υπάρχουν και περιθώρια να δράσεις εκ του ασφαλούς, αφού η ρουφιάνα η ελεύθερη αγορά μπορεί και βρίσκει λύσες σε όλα. Και εξηγούμαι:

Πληκτρολογώντας http://www.freerice.com/, βλέπεις στην οθόνη σου μια λέξη, και από κάτω τέσσερεις εναλλακτικές ερμηνείες εκ των οποίων οι τρεις είναι λανθασμένες. Επιλέγεις μία. Πέτυχες τη σωστή; Συγχαρητήρια, δέκα ολόκληροι κόκκοι (sic) ρυζιού προσφέρονται από τους διαφημιζόμενους στα προγράμματα σίτισης του ΟΗΕ. Έκανες λάθος; Δε πειράζει, πιάσε λίγο το κώλο της γραμματέας σου και ξαναδοκίμασε. Σκέψου ότι με πέντε σωστές απαντήσεις, δίνεις σε ένα πεινασμένο πενήντα κόκκους. Και γαμώ... Άσε που μπορείς να έχεις και το λεξικό ανοιχτό και να μη χάνεις ερώτηση. Μόνο που έτσι χάνεις το κώλο της γραμματέας...

Μ'αυτά και μ'αυτά, και σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα, σε έναν μήνα εξασφαλίστηκε τροφή σε 50.000 ανθρώπους για μία ημέρα.

Είναι λοιπόν γεγονός: μπορείς να κάνεις πλέον τη μικρή σου επανάσταση χωρίς καν να σηκωθείς από το γραφείο. Αν έχεις φορητό και ασύρματη σύνδεση, ακόμα κι από τον καναπέ. Το νου σου μόνο, μη χαλάσεις το ριχτάρι...

ΥΓ. Σύντροφε Chrispap, δε πρόκειται για κάποια εμμονή με το γαλανόλευκο πρόσωπο σου. Απλά πρέπει να συνεχίσω τις αναφορές μου, αφού η κόντρα μας (προς το παρόν) ανεβάζει τα νούμερα. Και ξέρεις τώρα τις εμμονές του tragedian με τις επισκεψιμότητες ... Δεν είναι λοιπόν κάτι προσωπικό. Άλλωστε, αγαπώ όλο το κόσμο (γιατί ζεις κι εσύ μαζί...)

Αέρααααα… (επεισόδιο 1)

2007-10-29T19:04:00.000+02:00

(ή πως πέρασα στην αργία της εθνικής επετείου)

(αναρτήθηκε στις 29/10/07 στο Τραγικό Ιστολόγιο)

Το βράδυ του Σαββάτου ξεκίνησε όπως τόσα και τόσα άλλα: τσιγάρα, μπύρες και ούζα στη πλατεία. Μετά, κι άλλα τσιγάρα, κι άλλες μπύρες κι άλλα ούζα. Φαύλος κύκλος… Εφτά καφάσια και δεκαοχτώ καραφάκια αργότερα, η βραδιά εξελισσόταν με τον πλέον προβλεπόμενο τρόπο: θα καταλήγαμε στο αλάνθαστο μοναχικό τρίπτυχο καναπές-καρό κουβέρτα-τηλεκοντρόλ. Βέβαια για να φτάσει κάποιος από τους τρεις μας στην Ιθάκη της τηλεοπληξίας, έπρεπε να ξεπεραστεί η σκόπελος του Στρατή. Ο Στρατής, σιορ-ιδιοκτήτης του καφενείου όπου μπεκρουλιάζουμε, έχει ένα έμφυτο ταλέντο στην υπερχρέωση αλκοολούχων παρασκευασμάτων. Κάθε βράδυ και πάντα με το ίδιο ηλίθιο χαμόγελο, σημειώνει στο μικρό λαδωμένο του τεφτέρι κατά βούληση. Έτσι κι απόψε, αφού εκστόμισε για μια ακόμη φορά την αφοπλιστική ατάκα ‘πίνετε και δεν καταλαβαίνετε πόσο πίνετε’ (χέσε μας ρε Στρατή, που δε καταλαβαίνουμε!) μας ανακοίνωσε το ποσό των επτακοσίων ογδόντα τεσσάρων ευρώ. ‘Για σας, επτακόσια ογδόντα’, κατέληξε. Πάλι καλά, την ώρα που εξελίσσονταν οι σκληρές διαπραγματεύσεις, εμφανίστηκε το δίδυμο Βερόνικα-Ντομένικα (γνωστές στο χώρο και ως Βου-Ντου). Αριστοκρατικές κοπέλες και πολύ φίλες. Χορεύαμε μαζί πριν αρκετά χρόνια στη Λυρική. Η δική μου καριέρα βέβαια τελείωσε άδοξα, όταν στη μάχη της Γένοβας δυο καραμπινιέροι μου τσάκισαν τα κόκαλα των ποδιών. Αναγκάστηκα να αφήσω τη Λυρική και κατατάχθηκα μόνιμος στο στρατό. Αλλά όπως γράφει κι ο Κίπλινγκ, αυτό είναι μία άλλη ιστορία…

Εν προκειμένω, το θέμα είναι ότι ο Στρατής έχει αδυναμία στα ‘όμορφα κορίτσα’ όπως τα αποκαλεί. Κι έτσι, όταν τα όμορφα κορίτσα κάτσανε στο τραπέζι μας, ο Στρατής εξαφάνισε το λογαριασμό, τις κοίταξε γλαρωμένος και μας έστειλε κερασμένο ένα ταψί χοιρινό λεμονάτο, αφού όπως φώναξε πίσω από το πάγκο ‘δε κάνει καλό να πίνετε ξεροσφύρι’. Τα αγοράκια τον ευχαριστήσαμε με ηχηρά ρεψίματα, ενώ οι κοπέλες τον κάρφωσαν με ένα βλέμμα ικανό να στείλει στο φούρνο σεβαστό αριθμό συμπαθητικών χοίρων. Ο Στρατής χάιδεψε τις άκρες από τα μουστάκια του ικανοποιημένος.

Ακολούθησαν ορισμένα λεπτά σιωπής, αφού σαβουρώναμε σαν κανίβαλοι. Κάρφωσα με το πηρούνι την τελευταία πατάτα, έγνεψα με την ανοιχτή παλάμη μου στο μικρό να φέρει πέντε σόδες και διατύπωσα το αρχαιότερο ερώτημα από καταβολής κοινωνικών συναθροίσεων: ‘και τώρα τι κάνουμε;’. Τα κορίτσια όμως είχαν απόψε τη λύση για όλα: ‘θα πάμε στην ιταλική πρεσβεία’, πρότειναν με μια φωνή. ‘Που θα πάμε;’ έκανε το κουφό ο Ταινίας ξεκουμπώνοντας το πάνω κουμπί στο παντελόνι του. ‘Δεν ήξερα ότι έχει μπάχαλα απόψε’ απόρησε ο Ιάκωβος που έψαχνε απεγνωσμένα μια οδοντογλυφίδα. Εγώ αγχώθηκα μπας και ήταν καμιά μαλακία για φιλότεχνους με τίποτα installations και ρέστα. Δεν είπα τίποτα, αλλά ένιωσα το γουρουνάκι μέσα μου να διαμαρτύρεται. Τα κορίτσια μας κοίταξαν απαξιωτικά. Έβγαλαν από τα μικροσκοπικά τσαντάκια τους κάτι ιλουστρασιόν προσκλήσεις και μας ενημέρωσαν ότι πρόκειται για το καθιερωμένο ετήσιο πάρτυ, όπου οι γείτονες γιορτάζουν με κατάνυξη την επίδοση του γνωστού τελεσιγράφου από το Ντούτσε στο δικό μας Μεταξά (ο οποίος ήταν στραβόξυλο και ότι και να του έλεγες απαντούσε αρνητικά). ‘Και τι θα γίνει, θα μας συνοδεύσετε, ή να πούμε σε κανέναν άλλο;’, μας πέταξαν το γάντι. Εμείς χωνέψαμε το ψητό σε dt, και μετά από σύντομες τοποθετήσεις και μυστική ψηφοφορία, αποφασίσαμε (ομόφωνα, αφού οι Βου-Ντου ήταν ντυμένες ελαφρά και μύριζαν πολύ όμορφα) να τις ακολουθήσουμε. Όταν μπήκαμε στο αυτοκίνητο ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Φιληθήκαμε για τα χρόνια πολλά και ξεκινήσαμε κορνάροντας.

Στο δρόμο είχαμε κι ένα απρόοπτο σε ένα μπλόκο για αλκοτέστ. Ο Ταινίας, καθώς είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος σε θέματα καταστολής και καταπάτησης ατομικών δικαιωμάτων, πάτησε με το Land-Rover το όργανο που είχε σηκωμένο το χέρι και πέταξε στο υπόλοιπο πλήρωμα τέσσερεις χειροβομβίδες κρότου. Ευτυχώς, μετά από παρέμβαση του ψύχραιμου Ιάκωβου (ο οποίος τυγχάνει και ανιψιός της οικιακής βοηθού του γ.γ. στο υπουργείο Εσωτερικών & Δημόσιας Τάξης), η παρεξήγηση λύθηκε και το επεισόδιο δεν πήρε διαστάσεις. Οι πραίτορες ήταν τελικά μια χαρά παιδιά: μας βοήθησαν να καθαρίσουμε το αίμα από το μπροστινό προφυλακτήρα και όταν είδαν και τα κορίτσια, μας χάρισαν και δυο ζευγάρια χειροπέδες ‘για μετά’. Επιπλέον, στα πλαίσια της αυτορύθμισης μας έδωσαν και το μηχάνημα για να μετρηθούμε μόνοι μας. Εμείς βεβαιωθήκαμε ότι τελούσαμε σε κατάσταση βαριάς μέθης, ζητήσαμε συγνώμη για το νεκρό συνάδελφο, χαιρετήσαμε και φύγαμε.
(όπως έμαθα πριν από λίγα λεπτά, η Ντομένικα είχε πάρει σε ανύποπτο χρόνο το τηλέφωνο του επί κεφαλής, ο οποίος και τη συνάντησε μερικές ώρες αργότερα όταν τέλειωσε τη βάρδια του. Πρόκειται για λαμπρό επιστήμονα, με διδακτορικό στη νέο-ρομαντική λογοτεχνία από το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Αν και είχε εκλεγεί λέκτορας σε περιφερειακό πανεπιστήμιο, αρνήθηκε να συμπράξει με τα ακαδημαϊκά κυκλώματα, τα βρόντηξε όλα και ξεκίνησε μια νέα καριέρα στην ελληνική αστυνομία. Τώρα είναι Αστυνόμος Β (βού) και βλέπει πλέον το ψυχίατρο του μόνο τέσσερεις φορές την εβδομάδα.)

Παρά την ευτυχή κατάληξη, το συμβάν με είχε τσιτώσει. Η Βερόνικα το κατάλαβε και αμέσως προσπάθησε να με αποφορτίσει. Ξεκινήσαμε να το κάνουμε στο πίσω κάθισμα, ενώ ο Ιάκωβος βιντεοσκοπούσε με το κινητό του. Κάτι οι μπύρες, κάτι οι κροτίδες (που εμένα προσωπικά με αγχώνουν) δεν κατάφερνα με τίποτα να ολοκληρώσω. Ευτυχώς σταματήσαμε σε ένα φαρμακείο και απαλλοτριώσαμε μερικά κουτιά με αγχολυτικά. Με την ευκαιρία πήραμε και καμιά δεκαριά τεστ εγκυμοσύνης. Καταπίνοντας το έκτο χάπι, εγώ βρήκα τον εαυτό μου και το μισοκατεβασμένο φόρεμα της Βου το πρώτο λεκέ της βραδιάς. Χαμογέλασα σαν ηλίθιος κι εκείνη με δάγκωσε τρυφερά στο αυτί. ‘Πάνω στην ώρα μαλάκες, φτάσαμε’, μας επανέφερε ο Ιάκωβος, ο οποίος έστελνε το βιντεάκι στο Σκοτωμένο. Ο Σκοτωμένος είναι ο τέταρτος της παρέας, αλλά τους τελευταίους μήνες τον έχουμε χάσει, αφού βρίσκεται υπό κράτηση για διατάραξη κοινής ειρήνης (έβαλε στη δεξίωση του γάμου του ορχηστρικά του Χατζιδάκη).

Η τύχη πρέπει να ήταν με το μέρος μας, αφού βρήκαμε να παρκάρουμε (με τη μούρη) ακριβώς απέναντι από το επιβλητικό κτίριο. Πρέπει να ήμασταν τα μοναδικά αυτοκίνητα που οι πινακίδες τους δεν έφεραν το χαρακτηριστικό CD (Corps Diplomatique). ‘Μήπως δε κολλάμε στη φάση;’ αναρωτήθηκε ο Ιάκωβος ανοίγοντας ένα κουτάκι μπύρα που κανείς δεν κατάλαβε πως βρέθηκε στα χέρια του. ‘Που τις βρήκατε τις προσκλήσεις;’ στρίμωξε τα κορίτσια ο Ταινίας. Εγώ δε μίλησα, αλλά καλού κακού κατέβασα άλλα δυο αγχολυτικά. Η Ντομένικα μας καθησύχασε και διευκρίνισε ότι ο στρατιωτικός ακόλουθος της πρεσβείας ήταν θαυμαστής της και τις προάλλες μοίραζε απλόχερα προσκλήσεις σε όλο το θίασο. Μας είπε να μην ανησυχούμε ‘βρε κουτά’ και να είμαστε ‘ο εαυτός μας’. Αυτό το τελευταίο με φόβισε λιγάκι και κατέφυγα πάλι στη καρτέλα με τα Stedon τα οποία λιγόστευαν επικίνδυνα. Η Βερόνικα επιβεβαίωσε με τα μάτια τα λεγόμενα της φίλης της. Στη συνέχεια τακτοποίησε σε όλους τα μαλλιά, μας έβαλε μαύρο κραγιόν και μας φίλησε στα μάγουλα. Αναθαρρήσαμε λίγο και βάζοντας μπροστά τις κοπέλες κατευθυνθήκαμε προς την είσοδο της πρεσβείας.

Η τύχη συνέχισε τα παιχνίδια της, αφού ο ειδικός φρουρός στο φυλάκιο βρέθηκε γνωστός. Ο Στέλιος ήταν παλιός ΜΑΤατζής και στη Σύνοδο του 2003, η διμοιρία του είχε πιαστεί αιχμάλωτη στη πολιορκία του Μαρμαρά. Εκείνος ήταν ο μοναδικός επιζών, αφού ο Ταινίας σε μια σπάνια επίδειξη φιλανθρωπίας του είχε χαρίσει τη ζωή (όπως μας είχε εκμυστηρευτεί αργότερα, το ψηλό αγόρι από τη Φλώρινα του θύμιζε τον πρώτο του έρωτα). Έκτοτε ο Στέλιος μας είχε υποχρέωση και ξηγιόταν σπαθί. Έτσι και τώρα, όχι μόνο δε μας κράτησε τα 45άρια, αλλά γλίστρησε με τρόπο στη τσέπη του σωτήρα του ένα νάιλον φακελάκι με σεβαστή ποσότητα ινδικής κάνναβης. Στη συνέχεια χούφτωσε τα κορίτσια με μεγαλοπρέπεια, μας ευχήθηκε ‘χρόνια πολλά και καλή διασκέδαση’ και άνοιξε τη βαριά θωρακισμένη πόρτα. Βρεθήκαμε στον κήπο.

(συνεχίζεται…)

Ένα τ'αριστερό...

2007-10-25T20:43:00.001+03:00

(αναρτήθηκε στις 25/10/07 στο Τραγικό Ιστολόγιο)

Το καλό με τη καλοπροαίρετη κριτική είναι ότι (στη δική μου τουλάχιστον περίπτωση) πιάνει τόπο. Τέρμα πια τα ανούσια ευφυολογήματα, τα χυδαία σχόλια και η αποσπασματική σάτυρα.

Σε επερχόμενο μου post όπου όπως έχω προαναγγείλει θα βάλω κατά του θεσμού της οικογένειας (τελευταία συνιστώσα του εμετικού τρίπτυχου), θα εμφανιστώ με στοιχεία ακλόνητα. Ήδη τις τελευταίες μέρες περνάω τις ώρες μου στο οικογενειακό αρχείο, σκαλίζοντας και ακαλύπτοντας σημεία και τέρατα.

Δε σας κρύβω ότι με βοηθά και μια φίλη. Σόνια τη λένε και το τελευταίο δίμηνο έχουμε μια καθόλα ελευθεριακή σχέση. Κάνουμε σεξ χωρίς ιδιαίτερες προφυλάξεις (βάζουμε μόνο τη τηλεόραση στο mute). Μετά καθόμαστε αγκαλιασμένοι, παίρνουμε ναρκωτικά και χαζεύουμε το γκρίζο σκαλπ του Πρετεντέρη. Η Σόνια ανήκει στο επιτελείο του Ευαγγελάτου (για όποιον είδε χθες Αποδείξεις είναι η κοπέλα που θα έκανε τη προσθετική στήθους) και με προμήθευσε με μια κρυφή κάμερα, την οποία και έχω τοποθετήσει στο υπνοδωμάτιο των γονιών μου. Οι απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες τους προκαλούν ρίγη ακόμα και σε εκείνους που παρακολουθούν ατάραχοι το Σπιρτόκουτο ενώ παράλληλα καταβροχθίζουν σεβαστές ποσότητες χαλβά Φαρσάλων.

Ξέφυγα όμως και το θέμα σήμερα είναι το εξής: Ψάχνοντας τις οικογενειακές φωτογραφίες βρήκα και μια φωτό της γιαγιάς (αχ, το χωραφάκι...) από μια παρέλαση την οποία λόγω της επερχόμενης επαιτείου έκρινα σκόπιμο να μοιραστώ μαζί σας.

Για να δείτε τη φωτογραφία κλικάρετε εδώ. Η γιαγιά είναι πίσω δεξιά (με τα μαύρα...)

Ένας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα (…της διαδοχής)

2007-10-25T20:34:00.001+03:00

(αναρτήθηκε στις 22/10/07 στο Τραγικό Ιστολόγιο)

''Γιατί όλους τους εχθρούς μας θα ξέκανες εσύ,δόξα τιμή στ’ αξέχαστο, το γελαστό παιδί''
(Μ. Θεοδωράκης)

"Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει
…αλλά καλού κακού ας ρίξουν και λίγο τσιμεντάκι "
(πατήρ Ονούφριος)

ο συμπλεγματικός bastakas πιστός στο Γολγοθά της προσωπικής του ενδοσκόπησης, συνεχίζει την απρόκλητη επίθεση στο τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, μετά τη σημαία και τον αρχι(δ)επίσκοπο, η αντεθνική τριλογία του bastaka, θα ολοκληρωθεί με βολές κατά της μητέρας του, αλλά και της συχωρεμένης γιαγιάς του που δεν του έγραψε το χωράφι (δυόμισι στρέμματα, στο Καρδιακαύτι Ηλείας), το οποίο και θα μετέτρεπε σε βενζινάδικο.

----------------------

Ήταν ήδη αρκετά εξαντλημένος καθώς τις τελευταίες έξη μέρες έτρωγε μόνο το πικρό ψωμί της ξενιτιάς. Το Σύμβολον Της Πίστεως (κατά κόσμον Χρήστος Παρασκευαΐδης) εξέπνευσε αργά χθες το βράδυ στο φτωχικό τετράκλινο του τοπικού κέντρου υγείας στο Miami. Σύμφωνα με δηλώσεις του θεράποντος ιατρού, ο σεβασμιότατος πέθανε από το μαράζι, μιας που από τη πολλή χημεία είχε χαζέψει με αποτέλεσμα να μη μπορεί να συνεχίσει το διάβασμα που ξεκίνησε επί επαναστάσεως. Αξίζει να σημειωθεί Όλγα, ότι στο κομοδίνο πλάι του βρέθηκε ο Τρελαντώνης της Π. Δέλτα. Για όσους δε γνωρίζουν, ο εκλιπών ήταν μεγάλος θαυμαστής της συγκεκριμένης συγγραφέως, αφού η μύηση του στο μαγικό κόσμο της λογοτεχνίας έγινε με Τα Μυστικά του Βάλτου, το οποίο και ολοκλήρωσε στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ακολούθησε ο Μάγκας και το βαθιά πολιτικό Παραμύθι χωρίς Όνομα, η ανάγνωση του οποίου σημάδεψε τον προκαθήμενο, καθώς σταμάτησε να βάζει χέρι στο παγκάρι (όχι όμως και στα παπαδάκια), ενώ αντικατέστησε το μπαλσάμικο με απλό ξύδι. Δυστυχώς οι τελευταίες λέξεις του πνευματικού μας ηγέτη χάθηκαν ανεπιστρεπτί, καθώς οι μοναδικοί ακροατές ήταν τρεις σκατίμαυροι (μέλη συμμοριών που νοσηλεύονταν στο ίδιο δωμάτιο) και μια τραβεστί-νοσοκόμα, οι οποίοι ουδόλως ομιλούσαν την ελληνική (ακόμα μια φορά επιβεβαιώνεται πως είμεθα έθνος ανάδελφων…).

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Ιεραρχία είναι ότι το υψηλό κόστος της μεταφοράς σωρού αεροπορικώς, και παρά τις γενναίες συνεισφορές των μπρούκληδων Αχέπανς θεωρείται απίθανο να καλυφθεί. Η μεταφορά με το ατμόπλοιο Βασίλισσα Όλγα αποκλείσθηκε πολύ γρήγορα (θα τουμπανιάσει), ενώ η ταρίχευση του αποκλείσθηκε ως πράξις παγανισμού. Κύκλοι της Συνόδου διαρρέουν ότι για την εξεύρεση πόρων προτάθηκε η πώληση δυο νυχτερινών μαγαζιών (με άδεια ζωντανής μουσικής) και τεσσάρων χαρτοπαιχτικών λεσχών. Σύμφωνα με τους ίδιους πάντα κύκλους η συγκεκριμένη επένδυση χαρακτηρίστηκε υψηλού ρίσκου και μετά από σύντομη οικονομοτεχνική μελέτη εγκαταλείφθηκε ως ασύμφορη. Αντ’αυτού, το επικοινωνιακό επιτελείο του μακαρίτη (που κάνει σύσσωμο ντόλτσε βίτα στο Αμέρικα και δε ψήνεται να επιστρέψει σύντομα) πρότεινε τη μίσθωση σωσία και βρίσκεται ήδη σε διαπραγματεύσεις με γνωστούς ατζέντηδες του Άγιου Ξύλου (Hollywood). Σε αυτή τη περίπτωση το πρόβλημα δεν είναι το οικονομικό, αλλά η αποστήθιση μεγάλης σειράς ανεκδότων (με Πόντιους και ξανθές) και μεγαλόστομων στερεοτύπων (=κλισέ) εξ'άμβωνος. Επικρατέστερος φέρεται να είναι ο Max von Sydow, γνωστός στο ευρύ κοινό από το ρόλο του έλληνα ιερωμένου στον Εξορκιστή. Ο εν λόγω ηθοποιός θα προτιμηθεί αφού του πάνε τα ράσα, γράφει καλά στις κάμερες και χειρίζεται με χαρακτηριστική άνεση εργαλεία όπως ρομφαίες, θυμιατά. αφορισμούς και μηχανές εσπρέσο.

Στη Μονή Πετράκη τώρα, αν και το κλίμα είναι βαρύ έχουν ήδη ξεκινήσει οι συζητήσεις τόσο για τις διαδικασίες διαδοχής όσο και τις πιθανές υποψηφιότητες. Όσον αφορά τις διαδικασίες, επικρατέστερο φαίνεται να είναι το μοντέλο ΠΑΣΟΚ, τροποποιημένο κατάλληλα αφού εκτός από τα μέλη και τους φίλους του σοσιαλιστικού κινήματος θα ψηφίσουν τα παιδιά από τη Σχολή, οι συνάδελφοι από το γραφείο, κάτι φίλοι από τα Κουφονήσια, το Πολιτικό Γραφείο του Συνασπισμού, ο Γρηγόρης από τη Βίλα Αμαλίας, ο γλυκύτατος Τράγκας, η Miss Playmate 2004, ο νομπελίστας Αλ Γκορ και ένας παπάς. Επίσης για πρώτη φορά θα ψηφίσουν και παλιόφίλοι από το εξωτερικό (ακόμα και από άλλα δόγματα όπως μουσουλμάνοι, φεμινίστριες, βουδιστές, οικολόγοι, ινδουιστές, γάλλοι σοσιαλιστές κλπ). Σε κάθε περίπτωση Ιαχωβάδες αποκλείονται (δώσαμε, δώσαμε…). Οι επικρατέστεροι διεκδικητές του θώκου είναι ο Πάτερ Μεθόδιος και ο Brother John. Ο πάτερ-Μεθόδιος, μητροπολίτης Ραχούλας, Παναγιάς και Στουρναρολίθαρου, είναι ο βασικός (αν και όχι μοναδικός) εκφραστής τη συντηρητικής τάσης του κλήρου, και προτάσσει ένα πλαίσιο με βασικούς άξονες:

υποχρεωτική αναγραφή του θρησκεύματος σε ταυτότητες, μέτωπα, βυζιά, κωλομέρια και μαρκίζες κέντρων διασκέδασης
μετονομασία της Ελλάδος σε ΟΧΕΔ (Ορθόδοξη Χριστιανική Ελληνική Δημοκρατία)
επαναφορά της Ιεράς Εξέτασης
εισαγωγή βυζαντικών γραμματοσειρών στα Windows Vista
διάλυση της Βουλής και ορκωμοσία νέας κυβέρνησης αποτελούμενης από σκηνώματα και λείψανα αγίων (μεγάλη η χάρη τους)
μονιμοποίηση όσων βρίσκονται στο Παράδεισο με σύμβαση ορισμένου χρόνου και
μεγάλη σειρά αντι-πλημμυρικών έργων (με θεία χρηματοδότηση) στις καμμένες εκτάσεις της Κολάσεως

Ο βασικός του αντίπαλος Βrother John, μητροπολίτης Τραχανοπλαγιάς εκφράζει το όλον εκσυγχρονιστικό μπλοκ (το οποίο παρουσιάζεται πιο συσπειρωμένο) και δεσμεύεται σε πραγματική ρήξη με το παρελθόν καθώς επιμένει σε:

εξυγίανση των προβληματικών μητροπόλεων από ιδιώτες επενδυτές (δεν αποκλείονται οι αλλόθρησκοί, αρκεί να καταβάλλουν το αντίστοιχο χαρτόσημο)
εκπόνηση αναλογιστικής μελέτης και περικοπή των μυστηρίων από εφτά σε τρία υπερ-μυστήρια
εισαγωγή της Εκκλησίας στο χώρο της πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (με επανίδρυση ιδιωτικών κρυφών σχολείων μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα)
εισαγωγή της Εκκλησίας στο τραπεζικό κλάδο (ίδρυση Εκκλησιαστικής Τράπεζας Ελλάδος), καθώς και στο κλάδο ειδών εστιάσεως και εξοπλισμών εστιατορίων
εισαγωγή της Εκκλησίας στο ΧΑΑ (προς αυτή τη κατεύθυνση θα αξιοποιηθούν και τα υφιστάμενα ορθόδοξα αλλά και καθολικά παπα-γαλάκια)
εγκατάλειψη καθαρεύουσας και άμεση τέλεση όλων των λειτουργιών σε νέα ελληνική, Fortran, C⁺⁺, και Java
επίσπευση Ημέρας Κρίσεως και
μείωση ορίων ηλικίας για αγιοποίηση

Τέλος, πηγές που πρόσκεινται στον Πάπα της Ρώμης, εικάζουν πως η υποψηφιότητα του sui generis Παπα-Τσάκαλου θα έχει ανάλογη τύχη με εκείνη του σύντροφου Τζιώτη, ενώ προειδοποιούν το ορθόδοξο ποίμνιο για την εμφάνιση υποψηφιοτήτων -έκπληξης της τελευταίας στιγμής .

ΥΓ. Με τα δεδομένα της νέας και ας μου επιτραπεί ο όρος ιερής διαδοχολογίας, ευκαιρία να αλλάξει και το πολυκαιρισμένο γκάλοπ του ιστολογίου. (Φτάνει πια ρε παιδιά με τους Πασόκους…)

Φαντάζει ωραία καμμένη η σημαία...

2007-10-24T18:39:00.000+03:00

(αναρτήθηκε στις 18/10/07, στο τραγικό ιστολόγιο)

Ελευθερία ή θάνατος!!!
Για να μη ξεχνάμε και την ερμηνεία των γαλανόλευκων ριγών…
(Καταγγέλλω ότι ενώπιον μου, ο tragedian δήλωσε ότι δε γνώριζε την ως άνω ερμηνεία. Φαντάζομαι ότι θα ψήφισε και ΣΥΡΙΖΑ… Μπλιαξ! )

-----------------------
‘Ο/Η ChrisPap είπε...

Dhladh re Michali, ta kathikia pou kaine th shmaia th vlepoun san yfasma k oxi san ethniko symvolo? Ama theloun na kapsoun yfasmata as pane na kanoun mpourloto ton Tsantilh sth Stadiou, ekei exei yfasma kai gia ta diseggona mas!!! Mhpws ksexnas (h' thes na ksexnas)thn ermhneia poy exoun oi riges ths ellhnikhs shmaias?? Ayth th malakia me to "yfasma" pou kaine ta kathe loghs mounopana, tha eprepe na thn peis stis 10 k vale genies Ellhnwn, pou den eidan to "yfasma" na kymatizei, giati htan 400 xronia ypodouloi ston Tourko.. Kai tote na doume ti apanthsh tha epairnes. Kai an den yphrxan kapoioi, ayta ta mounopana de tha htan se fash shmera na kaine th shmaia, alla tha eixe anoiksei o kwlos tous apo ta othomanika gamhsia. Mhpws tha htan kalytero ayto??
13 Οκτ 2007 12:49:00 πμ’
------------------------------------

Με αφορμή το παραπάνω συγκινητικό σχόλιο του έγκριτου σημαιολόγου crispap, κι ενώ πλησιάζει η εθνική εορτή όπου εκατοντάδες αφιονισμένα αριστούχα βρωμοαλβανάκια φαντασιώνονται τους εαυτούς τους να παρελαύνουν στη κεντρική πλατεία κρατώντας τη γαλανόλευκη, νιώθω την ανάγκη να κάνω την παρθενική μου εμφάνιση στο τραγικό ιστολόγιο με μια κατάθεση ψυχής.

Χρόνια τώρα κινούμαι στις παρυφές του αντεξουσιαστικού χώρου (λέγε με mounopano ή katharma). Μέχρι σήμερα έχω κάψει καμιά 50αριά σημαίες. Πιο συγκεκριμένα και με σειρά σπουδαιότητας:

7 (επτά) κόκκινες με κίτρινο σφυροδρέπανο (παλιότερα που πηγαίναμε για μπάχαλα στα φεστιβάλ της ΚΝΕ-ΟΔΗΓΗΤΗ)
5 (πέντε) πράσινες με άσπρο ήλιο (υφασμάτινες της πρώτης τετραετίας ΠΑΣΟΚ) και 12 (δώδεκα) άσπρες με πράσινο ήλιο (νάιλον, από το μποχερό ’89). Πληροφοριακά, οι πρώτες καίγονταν αρκετή ώρα, αναδίδοντας μια γλυκιά μυρωδιά σοσιαλισμού, ενώ οι δεύτερες συρρικνώνονταν πολύ γρήγορα αφήνοντας μια εσάνς πλαστικού εκσυγχρονισμού.
8 (οχτώ) του Παναθηναϊκού (τις εποχές των ευρωπαϊκών μπασκετικών ημιτελικών) . Όχι ότι είμαι Ολυμπιακός, απλά τότε οι δουλειές με τις τράπεζες δε πήγαιναν καλά (δεν είχε αναλάβει ακόμα ο Αλαβάνος) και κάναμε κάτι μεροκάματα στο κύριο Σωκράτη.
0.5 (μισή) αμερικάνικη (σε πορεία πολυτεχνείου). Δυστυχώς την άλλη μισή την έσβησαν κάτι αριστεριστές, με σκοπό να τη πυρπολήσουν αργότερα μπροστά σε τηλεοπτικό συνεργείο του ΑΝΤ1.
18 (δεκαοχτώ) ελληνικές (αν δε κάνω λάθος βγαίνει γύρω στις 162 ρίγες).

Οι παραπάνω επιδόσεις, με φέρνουν στη πέμπτη θέση στη παγκόσμια κατάταξη πυρπόλυσης γαλανόλευκης πίσω από τους:

Ρασίντ (γνωστός αναρχο-γενίτσαρος που έδρασε γύρω στα 1560) - 2500 σημαίες. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο συγκεκριμένος αθλητής έκαιγε και απλές γαλανόλευκες με σταυρό, οπότε και δεν είναι δυνατόν να υπολογιστούν οι ρίγες, άρα και οι ανεπανόρθωτες βλάβες στη διάδοση της φοβερής ερμηνείας. Έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση.
Αρτεμισία (έδρασε σε κυρίως σε ΕλληνοΠερσικές συρράξεις) - 1850 σημαίες (και καμιά εξακοσαριά τριήρεις...). Έχει προσωρινά αποσυρθεί αν και υπάρχουν φήμες για επανεμφάνιση της με αφορμή την απόσυρση του γνωστού βιβλιου Ιστορίας της ΣΤ δημοτικού.
Κατσαρίδας (γνωστός πλατειακός) - 1045 σημαίες. Αξίζει να σημειωθεί πως ο εν λόγω σύντροφος στη κατάληψη του Πολυτεχνείου το ’95, χρησιμοποιώντας τις παρεχόμενες εργαστηριακές υποδομές, έκανε βελτιώσεις στις υφιστάμενες μεθοδολογίες και σε χρόνο ρεκόρ έκαψε 478 (τετρακόσσιες εβδομήκοντα οχτώ) σημαίες. Κατόπιν μεταφέρθηκε στα εξωτερικά ιατρεία της ΓΑΔΑ με σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα, όπου και νοσηλέυτηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Συνεχίζει τη δράση του, αν και βρίσκεται σε (σι) ύφεση.
Όρμα-Τζακογλου - 879 σημαίες. Γνωστός γκριζομαυρος λύκος της γείτονος, που συνεχίζει τη λαμπρή καριέρα του στην Άγκυρα και κατά συνέπεια έχει το πλεονέκτημα έδρας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά το ολοένα και αυξανόμενο κίνημα αντι-παγκοσμιοποίησης, το λόμπυ μας πιέζει ισχυρά για τη καθιέρωση της πυρπόλησης σημαίας σε ολυμπιακό άθλημα (στους χειμερινούς θα τελείται απλό καψάλισμα). Οι αντιδράσεις προέρχονται κυρίως από την Ολυμπιακή Επιτροπή των ΗΠΑ, αλλά σύντομα θα καμφθούν…

Η κατάθεση ψυχής θα συνεχισθεί σε πρώτη ευκαιρία. Λυπάμαι, αλλά πρέπει να κλείσω το πι-σί καθώς παρακολουθώ με άλλους συντρόφους καθημερινές ολονύχτιες συνεδρίες οθωμανικού έρωτα (gamhsia κατά το ChisPap) από αφγανοπακιστανούς πρόσφυγες και δε θέλω να μείνω πίσω…Μόνο έτσι κρατιόμαστε σε φόρμα και μπορούμε να κοιτάξουμε κατάματα τους κάθε λογής σημαιολόγους. Άλλωστε θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία…

Το αφεντικό τρελάθηκε και ξεπουλάει!!!

2007-10-22T20:16:00.001+03:00

(παλιό κειμενάκι που γράφτηκε σε συνεργασία με τον forns, και αναρτήθηκε σε blog της LIFO τον Ιανουάριο του 2006. Η αφορμή ήταν η δημοπρασία αντικειμένων της τέως βασιλικής οικογένειας)

Πράξις Α

Πριν πολλά πολλά χρόνια, στα μέρη μας βασίλευε ο Γεώργιος ο Α’. Ο Γεώργιος ήταν γαμώ τα παιδιά, κι ως εκ τούτου είχε γράψει τα της διακυβέρνησης στα αρχίδια του κι έκανε ντόλτσε βίτα. Το καλύτερο του ήταν όταν διοργάνωνε παρτάκια. Όχι όμως τίποτα ξενέρωτα σαν κι εκείνα που έκαναν οι συνάδελφοί του στο εξωτερικό με αρλεκίνους γελωτοποιούς, μεσαιωνικές άριες, σκούρες λιβρέες, ευωδιαστές τουλίπες, αυστηρά πρωτόκολλα και μαλακίες. Μιλάμε για χαρντκορίλα με τσίκνα, κλαρίνα, κοκορέτσια, τσολιάδες, χορούς της κοιλιάς, καρυάτιδες, πολύ κρασί, πολύ θάλασσα κλπ κλπ. Ένας αληθινός διονυσιασμός, βασισμένος στο αλάνθαστο δίπτυχο sex & drugs (το rock’n’roll δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα).

Κι οι φίλοι του όμως δεν ήταν τίποτα μίζεροι. Παιδιά καλών (και βασιλικών) ευρωπαϊκών οικογενειών, τον είχανε τον τρόπο τους κι όποτε έσκαγαν από το σπίτι όλο κάτι του έφερναν. Ο Γιωργάκης (ατυχείς οι συγκρίσεις με σύγχρονους συνονόματους) βέβαια δεν ήταν κανένας καρμίρης να κάθεται να τσεκάρει ποιος έφερε τι, αν το τάδε του το έχουν ξαναφέρει και τα ρέστα. Είπαμε το άτομο ήταν χαΐστας, μεγάλος (λίγο μικρότερος από τον Αλέξανδρο). Και μιας και στο σπίτι είχανε πολλά δωμάτια που ήταν άδεια, στοίβαζε εκεί μέσα τα δώρα σε σωρούς οι οποίοι αράχνιαζαν αλλά και αυξάνονταν…

Πράξις Β

Αρκετά χρόνια αργότερα, στα ίδια μέρη βασίλευε ένας άλλος καλοβαλμένος και αριστοκρατικός κύριος, ο Κωνσταντίνος. Ο Κωνσταντίνος λοιπόν –που η παραμάνα του όταν ήταν μικρός τον φώναζε Κοκό και του έμεινε- είχε τα προβλήματα του. Καμία σχέση με το Γεώργιο που λέγαμε παραπάνω. Κάτι που τον καταπίεζε η μάνα του, κάτι που δεν του καθόταν η Βουγιουκλάκη (μια φορά είχε παιχτεί κάτι, αλλά ήταν μεθυσμένη οπότε δε πιάνεται), κάτι που δε μπορούσε να ρίξει τη χούντα των συνταγματαρχών, δε θέλει και πολύ ο άνθρωπος… Ειδικά αν είναι και κοκός…

Και τι δε δοκίμασε: μαθήματα ιστιοπλοΐας (οι περίεργες φήμες σχετικά με τη νίκη του σε Ολυμπιακούς αγώνες της εποχής, ελέγχονται ως ανακριβείς), σεμινάρια σκηνοθεσίας (αποτέλεσμα των οποίων ήταν κι ένα φιλμάκι ερωτικού περιεχομένου με τον ίδιο και την Άννα-Μαρία, μια ισπανίδα γκόμενα που είχε τότε, η οποία τελικά και τον τύλιξε, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία), ταξίδια στο εξωτερικό… Τίποτα, κανένα αποτέλεσμα, η κατάθλιψη ήταν ριζωμένη μέσα του σα στραβός φρονιμίτης. Κι όπως δεν υπήρχε και το διαδίκτυο (ούτε καν οι dial-up συνδέσεις), βολόδερνε από δωμάτιο σε δωμάτιο μονολογώντας to be or not to be. Θυμόταν ότι αυτά ήταν τα λόγια ενός άλλου θλιμμένου πρίγκηπα του παρελθόντος, και του φαίνονταν πολύ sic. Εκείνο που δε θυμόταν ήταν το αντικείμενο που κρατούσε ο πρίγκηπας όταν έθετε στον εαυτό του την παραπάνω ερώτηση. Γιατί κάτι κρατούσε, ήταν σίγουρος… Εκείνος πάντως στα χέρια του είχε μια αρμαθιά από σκουριασμένα κλειδιά, που τα είχε βρει στο περίπτερο του κήπου. Και τα δοκίμαζε στις κλειδαριές από τις άπειρες πόρτες που συναντούσε στις εγκαταλελειμμένες πτέρυγες του σπιτιού. Κι επειδή όπως λέει ο σοφός λαός (κλισέ) όποιος ψάχνει βρίσκει, ο Κωνσταντίνος βρήκε. Βρήκε τα δωμάτια με τα σκονισμένα δώρα του προκατόχου του. Οι νευρώσεις του χτύπησαν κόκκινο. Σταμάτησε μεμιάς τις αδιέξοδες σκανδιναβικές ενδοσκοπήσεις κι αφιερώθηκε ολόψυχα σε δραστηριότητες όπως καθαρισμός, καταγραφή και αρχειοθέτηση των πολύτιμων αντικειμένων. Όταν τελείωσε, είχε μπροστά του μια λίστα από 850 αντικείμενα για διάφορες χρήσεις. Ο Κωνσταντίνος αντικατέστησε τις δρύινες σκοροφαγωμένες πόρτες με χαλύβδινες ασφαλείας, κρέμασε το μοναδικό κλειδί στο στήθος του και δε μίλησε για τα ευρήματα του σε κανέναν. Ούτε καν στη μητέρα του...

Πράξις Γ

Ο Κωνσταντίνος συνέχισε να δικαιώνει τις σοφές λαϊκές ρήσεις. Τα τελευταία χρόνια προσπαθούσε να χωνέψει το πικρό ψωμί της ξενιτιάς. Παράλληλα βίωνε και το ενός κακού, μύρια έπονται. Πιο απλά, μετά την αποκαθήλωση του στέμματος και την προσωρινή (sic) εγκατάσταση του στη Βρετανική πρωτεύουσα, τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Γυναίκες (γκρινιάρες), παιδιά (λελέδες), νύφες (καλομαθημένες) , εγγόνια (φαγανά), σκυλιά (ράτσας), όλοι περίμεναν από Εκείνον. Εκείνος όμως καθόταν αμίλητος στην αγαπημένη του πολυθρόνα φορώντας το παλιό ένδοξο μπλε κουστούμι (είχε φθαρεί αρκετά στους αγκώνες, αλλά εκείνη η Άννα Μαρία δεν ήταν άξια ούτε δυο μπαλώματα να του ράψει) κι έβλεπε το αγαπημένο του ελληνικό κανάλι. Που και που περνούσε το χέρι από το στήθος του για να νιώσει το κρύο μέταλλο του ατσάλινου κλειδιού. Ήταν η μόνη κρυάδα που του έδινε μια αίσθηση ασφάλειας. Η ‘καβάτζα’ του όπως συνήθιζε να την αποκαλεί συζητώντας με τον εαυτό του, ήταν πάντα εκεί, έτοιμη να τον ξελασπώσει… Ένα παράξενο καμπανάκι όμως μέσα του τον προειδοποιούσε ότι δεν ήταν ακόμη η ώρα να απλώσει χέρι. Έπρεπε να περιμένει…

Ο κόμπος στο χτένι έφτασε το 1991 όταν ο έκπτωτος ξύπνησε από ένα τηλεφώνημα που έγινε από τα γραφεία της Μητροπολιτικής αστυνομίας του Λονδίνου -ένα μεταμεσονύχτιο τηλεφώνημα. Πληροφόρησε τον Κωνσταντίνο ότι ο γιόκας του (και διάδοχος, για να μη ξεχνιόμαστε) συνελήφθη υπό την επήρεια διαφόρων ουσιών, να συναγελάζεται σεξουαλικώς σε γέφυρα του Τάμεση, με Μουσουλμάνο φερόμενο ως μέλος διεθνούς τρομοκρατίας. Τα στόματα που έπρεπε να κλείσουν ήταν πολλά κι οι απαιτούμενες λίρες απείρως περισσότερες. Αμέσως κατάλαβε ότι η ώρα είχε φθάσει. Έβαλε το κλειδί σε ένα φάκελο, έγραψε μια διεύθυνση, έκανε δυο τηλεφωνήματα στη πατρίδα κι έστειλε ένα φαξ. Το σχέδιο που είχε καταστρώσει εδώ και χρόνια τέθηκε σε εφαρμογή.

Ιντερλούδιο Α

Λίγες μέρες μετά το τηλεφώνημα του τέως, ο Νώντας κι ο Φώντας ξεφόρτωσαν λαχανιασμένοι το τελευταίο κιβώτιο. Μέσα σε πέντε ώρες και με τη βοήθεια τεσσάρων ακόμα συγχωριανών τους είχαν αδειάσει ένα μεγάλο μέρος από ένα ρημαγμένο παλιό αρχοντικό και είχαν γεμίσει έξη κοντέινερ. Όλοι κατάγονταν από τη Σπάρτη τους Γαργαλιάνους, ενώ το αρχοντικό σπίτι βρίσκονταν στο Τατόι… Θα ταξίδευαν νύχτα, ενώ ο τελικός προορισμός τους ήταν ακόμα άγνωστος.

Ιντερλούδιο Β

Το μηνιαίο περιοδικό Once We Were Kings (τεύχος Απριλίου 2006, σελ. 67), δημοσιεύει στη στήλη των μικρών αγγελιών την εξής καταχώρηση:

Από έκπτωτο μονάρχη εκποιούνται λόγω πρόωρης συνταξιοδότησης:

· ασημικά: μεγάλη συλλογή από λαβές μπαστουνιών, ρολόγια, κουδούνια και σαχλοκούδουνα

· είδη κουζίνας: δεκαπέντε χρυσά κουτάλια, δυο σουπιέρες, μία τοστιέρα με αποσπώμενες πλάκες και ένα πλατινένιο κουζινομάχαιρο για παντεσπάνι

· είδη ατομικής υγιεινής: αδαμάντινοι νυχοκόπτες, σπόγγοι μπιντέ (ελαφρώς χεσμένοι από γαλαζοαίματα κωλαράκια) και δύο μασέλες από μάρμαρο Καρύστου

· είδη κήπου: χρυσελεφάντινη μηχανή κουρέματος χλόης (γκαζόν), μια ψαλίδα και πεντέμισι μέτρα πράσινο λάστιχο ποτίσματος

· άλλα είδη: (μία εξάδα βεντουζοπότηρα Βοημίας, ένα ποστίς, ένα πολύπριζο εφτά θέσεων, αρκετά βίπερ και ολόκληρη η σειρά κόμικ 'Η μικρή Λουλού'

Μόνο σοβαρές προτάσεις – Θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας

Δεκτές όλες οι πιστωτικές κάρτες πλην της Εθνικής Τράπεζας (εκτός κι αλλάξει όνομα)

Πληροφορίες: κος Κώστας Ντεγκρέτσιας, e-mail: kokos@kingdomofgreece.gr

Πράξις Δ

Η περιορισμένη κυκλοφορίας όμως του συγκεκριμένου περιοδικού δεν έφερε τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα κι έτσι ο έκπτωτος προχώρησε στο εναλλακτικό σχέδιο. Αυτή τη φορά έκανε ένα τηλεφώνημα (σε βρετανικό κινητό) κι έστειλε ένα e-mail. Μερικές ημέρες αργότερα ο οίκος Christie’s ανακοινώνει τη δημοπρασία που θα διεξαχθεί στις 24 και 25 Ιανουαρίου με ‘850 αντικείμενα που φέρονται να ανήκουν στην τέως βασιλική οικογένεια της Ελλάδας και συγκεκριμένα στον Γεώργιο τον Α'’. Η κινητοποίηση των απανταχού νοσταλγών αναμένεται να είναι πρωτοφανής.

Πράξις Ε

Ο υπουργός Πολιτισμού Γιώργος Βουλγαράκης αποστέλλει εξώδικο στον οίκο Christie’s με το οποίο ζητά να αποσυρθούν από τη δημοπρασία όλα τα αντικείμενα ενώ παράλληλα ζητά να πιστοποιηθεί η προέλευση των. Ειδάλλως, προειδοποιεί ότι θα κάνει χρήση των νόμιμων δικαιωμάτων του και θα τους κλάσει τα αρχίδια.

Πηγές: